نفس مجردها هم بند آمده / اجاره و قسط حقوق را می‌بلعند، قسطی روزگار می‌گذرانند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ روزهای ابتدایی هر ماه که می رسد،  پیامک واریز حقوق می‌آید و برای چند دقیقه همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد. عدد حساب را نگاه می‌کنی و با خودت می‌گویی این ماه قرار است بهتر مدیریت کنم؛ کمتر بیرون غذا بخورم، خرید اضافه نکنم و شاید حتی مقداری هم کنار بگذارم. اما چند روز بعد، قسط، اجاره و قبض و خرید خانه و رفت‌وآمد یکی‌یکی از راه می‌رسند. آخر ماه که می‌شود، همان سؤال همیشگی باقی می‌ماند: پول کجا رفت؟ ‌مجردها زیر فشار گرانی

این شاید ساده‌ترین تصویر از چیزی باشد که امروز می‌توان اسمش را «اقتصاد مجردی» گذاشت؛ اقتصادی که در آن یک نفر باید هزینه‌های یک زندگی کامل را با یک درآمد بچرخاند. تصور رایج این است که فرد مجرد چون تنهاست، پس طبیعتاً هزینه کمتری هم دارد. بخشی از این تصور درست است اما همه ماجرا نیست. یک نفر غذای کمتری مصرف می‌کند، اما اجاره خانه، اینترنت، قبض، لوازم خانه و بسیاری از هزینه‌های ثابت با تنها شدن افراد، نصف نمی‌شوند. مجردها هم از تورم در امان نیستند

برای سال ۱۴۰۵ حداقل مزد روزانه کارگران ۵ میلیون و ۵۴۱ هزار و ۸۵۰ ریال تعیین شده و حداقل مزد ماهانه به حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان می‌رسد. حداقل مزد نسبت به سال قبل نیز ۶۰ درصد افزایش پیدا کرده است. البته این عدد را نباید با حقوق نهایی دریافتی همه کارگران یکی دانست؛ مزایا، سابقه، حق مسکن، بن کارگری، بیمه و سایر موارد می‌تواند دریافتی افراد را متفاوت کند. با این حال، همین رقم یک نقطه شروع برای فهم دخل‌وخرج زندگی یک کارگر مجرد است.

اما ماجرا وقتی جدی‌تر می‌شود که افزایش حقوق را کنار افزایش قیمت‌ها بگذاریم. طبق داده‌های مربوط به مرداد ۱۴۰۵، تورم نقطه‌به‌نقطه به حدود ۸۹ درصد رسیده است. بنابراین اینکه حقوق ۶۰ درصد بالا رفته، به‌تنهایی به این معنا نیست که قدرت خرید هم به همان اندازه بیشتر شده است. برای کسی که هر ماه باید از همان حقوق، هزینه مسکن و خوراک و رفت‌وآمد و سایر مخارج را پرداخت کند، عدد روی فیش حقوقی تنها بخشی از داستان است؛ مهم‌تر از آن، چیزی است که در پایان ماه از این عدد باقی می‌ماند. مسکن، غولی که حقوق مجردها را می‌بلعد …