مردی که می‌خندید

نسل ما، متولدین سالیان پایانی دهه ۵۰ و سالیان آغازین تا میانی دهه ۶۰، اگر سودای شاعری و نویسندگی و کار انتقادی داشت و می‌خواست جدی گرفته و دیده شود، راه نه‌چندان میان‌برش این بود که وارد عرصه روزنامه‌نگاری شود. در این روند بود که فرصتی ناب نصیبمان می‌شد تا پای صحبت بزرگان ادبیات این سرزمین بنشینیم و گفت‌وگویی بگیریم برای روزنامه یا مجله‌ای. خب، جوان بودیم و نام‌های بزرگ زنده در آن روزگار پرشمار بودند و از منظر جایگاه و اهمیتشان تا حدی رعب‌آور. گاهی می‌رفتی و طرف را می‌دیدی و کاری می‌کرد و چیزهایی می‌گفت که تصویر باشکوهش را در ذهنت فرومی‌پاشید و گاه می‌رفتی و چنان شیفته منش و زیست و گفته‌های طرف می‌شدی که جایگاهش در ذهنت نه‌تنها تثبیت می‌شد که چندین پله ارتقا می‌یافت. …