دشمن برای تفرقه هزینه می‌کند؛ شما چرا رایگان کمکش می‌کنید؟

در میانه جنگ، خبر تجمعی مقابل ستاد فرماندهی کل سپاه منتشر شد. بنا بر گزارش، در آن تجمع بیانیه‌ای تند علیه فرماندهان نظامی قرائت شد. همین‌جا باید از برگزارکنندگان پرسید وقتی کسانی برای دفاع از ایران جان خود را به خطر می‌اندازند، چگونه به خود اجازه می‌دهید آبروی آنان را خرج ادعاهایی کنید که سندش را پیش روی مردم نگذاشته‌اید؟ اگر تصمیمی را خطا می‌دانید، نام همان تصمیم را ببرید، دلیل بیاورید و پاسخ بخواهید. مردم حق دارند از فرماندهانشان درباره تصمیم‌هایشان سؤال کنند. فرماندهان هم حق دارند پیش از آنکه در افکار عمومی محکوم شوند، بدانند به استناد چه مدرکی متهم شده‌اند. این کمترین اقتضای انصاف است، به‌ویژه در روزهایی که مسئولیت دفاع از کشور بر دوش آنان است.

حرمت کسانی که خطر را به جان خریده‌اند

جنگ برای کسی که از پشت تریبون درباره آن داوری می‌کند، مجموعه‌ای از خبرها و تحلیل‌هاست. برای فرمانده‌ای که باید تصمیم بگیرد، هر تصمیم با جان نیروها، امنیت مردم و مسئولیت پیامدهایی گره خورده که گاه تا سال‌ها باقی می‌ماند. او باید در مهلتی محدود، با اطلاعاتی که همیشه کامل نیست، تصمیمی بگیرد و مسئولیتش را بپذیرد. پس از واقعه، دیگران فرصت دارند همان تصمیم را با فراغت بیشتری بسنجند. همین فاصله میان لحظه تصمیم و زمان داوری، دلیل کافی است که منتقد با دقت بیشتری سخن بگوید، به‌ویژه وقتی از ارزیابی یک تصمیم فراتر می‌رود و به وفاداری تصمیم‌گیرنده حکم می‌دهد.

کسی که امروز جانش را برای دفاع از همین مردم به خطر می‌اندازد، سزاوار آن است که حتی تندترین منتقدش در داوری انصاف بورزد. می‌توان از یک فرمانده توضیح خواست و در همان حال حرمت جان‌فشانی‌اش را نگه داشت. اگر تصمیمش خطا بوده، روشن شدن خطا به نفع کشور است. اگر اتهامی که به او زده‌اند بی‌پایه بوده، چه کسی مسئول اعاده حیثیت اوست؟ کسانی که در لحظه اتهام‌زنی برای بلندتر کردن صدای خود از جمعیت کمک می‌گیرند، باید بگویند اگر فردا خلاف ادعایشان روشن شد، با همان صراحت و در برابر همان مردم سخنشان را پس می‌گیرند؟

چه وقت یک پرسش زیر آوار شعار دفن می‌شود؟ …