عزم جزم؛ هنر جدی گرفتن زندگی / همین حالا و روزمره را دریابید، فرصت محدود است!

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر - در اندیشه سورن کی‌یرکه گور (فیلسوف دانمارکی) زندگی کردن صرفاً به معنای گذراندن روزها و تجربه کردن مجموعه‌ای از اتفاقات نیست. انسان می‌تواند سال‌ها زندگی کند، بی‌آنکه حقیقتاً زندگی کرده باشد؛ می‌تواند صبح از خواب برخیزد، به کارهای روزمره‌اش برسد، با دیگران معاشرت کند، سرگرم شود و شب به خواب برود، اما در تمام این مدت از مواجهه با مهم‌ترین پرسش زندگی‌اش طفره برود؛ من با زندگی خود چه می‌کنم؟ این پرسش، نقطه آغاز جدیت وجودی است؛ همان چیزی که کی‌یرکگور از آن با مفهوم »عزم جزم» (Alvor) یاد می‌کند.

عزم جزم در این معنا، نه سرسختی در رسیدن به یک هدف و نه صرفاً داشتن اراده‌ای نیرومند برای انجام دادن کارهاست. مقصود، نوعی جدیت در مواجهه با خویشتن و زندگی است؛ جدیتی که به انسان اجازه نمی‌دهد عمر خود را همچون فرصتی بی‌پایان و تکرارپذیر تلقی کند. انسان جدی کسی است که می‌داند زندگی محدود است و همین محدودیت، به انتخاب‌ها، تصمیم‌ها و حتی ساده‌ترین لحظات زندگی او معنا و وزن می‌بخشد. آگاهی از مرگ، نه دعوتی به نومیدی، بلکه امکانی برای بیدار شدن از غفلت است.

از نظر کی‌یرکه گور، یکی از بزرگ‌ترین موانع زندگی اصیل، توهم بی‌پایان بودن زمان است. ما اغلب چنان زندگی می‌کنیم که گویی همیشه فرصت دیگری وجود دارد؛ گویی برای دوست داشتن، تغییر کردن، تصمیم گرفتن، آشتی کردن و تحقق بخشیدن به خواسته‌های اصیل خود، زمان نامحدودی در اختیار داریم. به همین دلیل، تصمیم‌های مهم را به آینده موکول می‌کنیم و مسئولیت انتخاب‌های خود را به تعویق می‌اندازیم. با خود می‌گوییم هنوز زود است، هنوز فرصت هست و هنوز می‌توان زندگی را از نو آغاز کرد. اما همین تصورِ همیشگیِ فرصت داشتن، می‌تواند به بزرگ‌ترین شکل از دست دادن زندگی تبدیل شود. زیرا زندگی، برخلاف تصورات ما، منتظر آمادگی کامل و شرایط ایدئال نمی‌ماند. …