در شرایط کنونی سفر سرگئی لاوروف به ایران، بسیار مهمتر از حضور هیات پاکستانی در ایران است، زیرا ورود مسکو به میدان، حامل این پیام است که باید هرچه زودتر تنشها کاهش یابد و منازعه به سمت حل و فصل حرکت کند، اما کاهش تنش، پیش از همه به نفع ایران، سپس به نفع آمریکا و قطعاً بیش از همه به نفع کشورهای عربی منطقه است. به نظر میرسد ارتباطاتی میان روسها و آمریکاییها با هدف میانجیگری برقرار شده است.
این روند نمیتواند بدون مقدمه آغاز شده باشد و به نظر میرسد ترامپ نیز از طرفهای مؤثر در منطقه خواسته است برای پایان دادن به تنشها وارد عمل شوند. کشورهای عربی هم به آمریکا فشار میآورند که تمایلی به ادامه تشنج ندارند؛ زیرا در شرایط فعلی، میزان آسیبپذیری آنها از آمریکا بیشتر است و هزینههای این وضعیت را مستقیماً متحمل میشوند.
پاکستان از ابتدای این روند نقش فعالی داشته و به دلایل مادی و معنوی، تمایل دارد در پایان دادن به این منازعه نیز نقشآفرین باشد. قطر و عمان نیز در این زمینه فعالاند؛ با این حال، به نظر میرسد ساختار میانجیگری در حال تغییر است؛ یعنی روسیه در رأس این روند قرار گرفته و پاکستان و قطر در کنار آن، از بازیگران اصلی میانجیگری به شمار میروند.
در این میان، جایگاه پاکستان نیز اهمیت خاصی دارد. اسلامآباد وارد ائتلافی شده است که برای آن هم فرصتهایی به همراه دارد و هم هزینههایی و اگر پاکستان بخواهد در چارچوب این اتحاد وارد عرصه نظامی علیه ایران شود، چنین اقدامی لزوماً به صلاح این کشور نخواهد بود. از زمانی که پاکستان نیروهایی را به عربستان سعودی اعزام کرده، تلاشهای این کشور برای حل و فصل مناقشه نیز اهمیت بیشتری یافته است؛ زیرا اسلامآباد نمیخواهد ایران، پاکستان را بهعنوان یکی از طرفهای خصومت تلقی کند.
از این منظر، تحولات اخیر میتواند به سود ایران نیز تمام شود. درباره منافع پاکستان و جزئیات آن … …

بازار
































































































