طبیعی است که مجلس محل طرح دیدگاههای متفاوت باشد و نمایندگان نیز حق دارند عملکرد دولت، وزرا و دیگر بخشهای حاکمیت را نقد کنند. اساساً نقد و اختلافنظر، لازمه فعالیت سیاسی و یکی از کارکردهای طبیعی مجلس است. اما میان «نقد» و «تفرقهافکنی» تفاوتی اساسی وجود دارد. نقد، اگر مسئولانه و معطوف به حل مسأله باشد، به اصلاح امور کمک میکند؛ اما هنگامی که اختلافنظر با ادبیات تحریکآمیز، اتهامزنی یا دامن زدن به شکافهای اجتماعی همراه شود، دیگر نمیتوان آن را صرفاً در چارچوب رقابت سیاسی تعریف کرد.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که رهبرانقلاب در پیام خود، وحدت را صرفاً راهکاری برای عبور از یک مقطع خاص ندانسته، بلکه آن را «سنگ بنای اصلی» دستیابی به تمدن اسلامی دانسته و برای تحقق آن از اتحاد، دفاع متقابل، همکاری و همافزایی سخن گفتهاند. بنابراین وحدت، دراین نگاه، یک ضرورت مقطعی برای روزهای بحران نیست؛ بلکه بخشی از مسیر حکمرانی، پیشرفت و اقتدار کشور است.
از این منظر، مسئولیت حفظ وحدت تنها برعهده اکثریت جامعه نیست؛ نخبگان سیاسی و مسئولان بیش از دیگران باید مراقب ادبیات و رفتار خود باشند. … …
