اما پشت این جمله یک سؤال جدی وجود دارد: اگر بیمهها واقعاً به مرحلهای رسیدهاند که توان ایفای تعهدات خود را ندارند، چرا باید مردم آخرین کسانی باشند که از بحران باخبر میشوند و نخستین کسانی باشند که هزینه آن را میپردازند؟
اسحاقی گفته است ۸۰ درصد هزینه درمان بر دوش مردم افتاده است. فارغ از اینکه درباره رقم دقیق پرداخت از جیب چه اختلاف آماری وجود داشته باشد، واقعیت ملموس برای مردم چیز دیگری است: دارو گران شده، تعرفه درمان بالا رفته، خدمات بسیاری از خانوارها را به سمت پرداخت آزاد سوق داده و یک بیماری ساده میتواند برای یک خانواده کمدرآمد به بحران اقتصادی تبدیل شود.
مسئله بیمه ها فقط «کمبود پول» نیست. مسئله، ساختاری است که در آن تعهدات بیمهای افزایش یافته اما منابع پایدار متناسب با آن رشد نکرده است.
تورم، افزایش هزینه دارو و تجهیزات پزشکی، رشد تعرفههای درمانی، افزایش هزینه نیروی انسانی و از سوی دیگر کاهش قدرت خرید خانوارها، همه با هم به نظام سلامت فشار آوردهاند. در چنین شرایطی، بیمهها باید سپر مردم باشند؛ اما اگر خودشان گرفتار ناترازی مالی باشند، این سپر بهتدریج سوراخ میشود.
نتیجه چیست؟ تأخیر در پرداخت مطالبات مراکز درمانی، فشار بر بیمارستانها و داروخانهها و در نهایت انتقال هزینه به بیمار.
این همان نقطهای است که باید درباره آن صریح حرف زد: وقتی بیمه نتواند هزینه درمان را پوشش دهد، مردم عملاً دوباره همان هزینهای را میپردازند که قرار بود برای پوشش آن حق بیمه بدهند.
در چنین شرایطی، صحبت از اجرای طرحهایی مانند پزشک خانواده بدون پاسخ به یک سؤال اساسی، بیشتر شبیه شعار است تا اصلاح نظام سلامت.
پزشک خانواده و نظام ارجاع میتوانند یکی از راههای کنترل هزینههای غیرضروری و هدایت منابع باشند، اما وقتی منابع مالی، زیرساخت و سازوکار خرید خدمت به اندازه کافی فراهم نباشد، این طرح نیز ممکن است از یک برنامه اصلاحی به یک «ویترین سیاستگذاری» تبدیل شود. …


دانلود از کافه بازار
















![[روزبه کردونی] اینجا تاریخ پشت شیشه نیست](/news/u/2026-08-26/ettelaat-wp975.jpg)









