صبحانه ساده همیشه یکی از کم‌هزینه‌ترین وعده‌های غذایی خانواده ایرانی به حساب می‌آمد؛ چند برش نان، کمی پنیر، یک لیوان شیر، گاهی خامه یا کره و تمام اما حالا همین ترکیب ساده هم برای بخش بزرگی از خانوارها دیگر ساده نیست.

نفت ایران دوباره همان متغیری شده که بازار جهانی را می‌لرزاند و از سوی دیگر سرنوشت مذاکره را روشن‌تر از هر بیانیه سیاسی در اقتصاد نمایان می‌کند. اگر قرار باشد از دل تفاهم ۶۰ روزه اخیر ایران و آمریکا فقط یک موضوع را بیرون بکشیم، آن موضوع بدون تردید فروش نفت است.

برگزاری دور تازه مذاکرات ایران و آمریکا در ۳۱ خرداد، برای بازار ارز، حمل ونقل، گمرک، بنادر و شبکه تجارت خارجی یک پیام روشن داشت: ریسک سیاسی، دست کم

در تجارت جهانی یک جمله خیلی زود خریدار پیدا می‌کند؛ این‌که فلان کشور با همه دنیا کار می‌کند. جمله خوش‌فرمی است، تیتر می‌شود، دهان‌پرکن است و حس قدرت می‌دهد اما مشکل اینجاست که دقیق نیست.

تجارت خارجی ایران سال‌هاست روی یک فرمول پرریسک می‌چرخد آن هم فروش به چند مقصد محدود، خرید از چند مسیر محدودتر و تکیه سنگین به یک‌سری گلوگاه که با هر تنش سیاسی و نظامی، کل زنجیره تامین کشور را می‌لرزاند.

هر سال با شروع تابستان نسخه رسمی مدیریت مصرف برق از راه می‌رسد: کولر را کمتر روشن کنید، لامپ اضافه را خاموش کنید، اتو و ماشین لباسشویی را در ساعت اوج مصرف روشن نکنید، کمتر برق مصرف کنید تا شبکه تاب بیاورد. اما کافی است از یک خیابان معمولی در مرکز یا جنوب تهران راه بیفتید و خودتان را به محله‌های برج‌نشین …

روزگاری نه چندان دور، فرمول نجات سفره‌ها یکسان بود با گران شدن گوشت و پر کشیدن مرغ حبوبات به عنوان جایگزینی ارزان و مغذی قد علم می‌کرد.

بعضی جنگ‌ها با شلیک آخر تمام نمی‌شوند؛ فقط صدایشان کم می‌شود. اسلحه‌ها خاموش می‌مانند اما صلحی امضا نمی‌شود. مرزها سیم‌خاردار می‌شوند، خانواده‌ها دو نیمه می‌مانند، سربازها پیر می‌شوند و نسل‌های تازه در سایه توافق‌هایی زندگی می‌کنند که روزی قرار بود موقت باشند. به این وضعیت در ادبیات بین‌المللی می‌گویند …

کیمیا ملکی – روزنامه‌نگار