این روزها درحالی که آمار و منابع رسمی نشان از شکنندگی و وخامت حال اقتصاد کشور میدهند شاید بزرگترین درد جامعه ایران نداشتن امید و چشمانداز بزرگ برای آینده باشد؛ رشد اقتصادی کشور عدد منفی ۱۰درصد را رد کرده، تورم با سرعتی غیرقابل کنترل هر روز فشارش را به معیشت مردم بیشتر میکند، صنعت و تولید به علت ناکارآمدی نهادهای تصمیمساز، سردرگمی سیاستگذار، تحریم و بعد محاصره اقتصادی بعد از جنگ در کما فرو رفته و با توجه به سیگنالهای جنگ، معلوم نیست چگونه و چه زمانی میتواند از حالت تعلیق خارج شود.
درحالی که کشور درگیر ناکارآمدی نهادی و گسستهای اجتماعی سیاسی دهه گذشته است، وضعیت جنگ و درگیری خارجی، باعث حالت انجماد برای کشور شده است؛ نظام مالی و پولی کشور دچار تکانههای شدید شده است، عدم اعتماد به نهادهای اقتصادی و سیاسی باعث شده که نهتنها نتوان چشمانداز روشنی برای آینده کشور متصور شد بلکه حتی امکان ساختن یک زندگی عادی هم برای مردم غیرقابل تصور شود. وقتی مردم جامعه از برنامهریزی برای تأمین حداقلهای زندگی شامل منزل برای سکونت، خرید خودرو و جدیداً حتی موبایل، لوازم الکتریکی مصرفی و حتی تهیه مایحتاج زندگی و… عاجز شدهاند، نمیتوان انتظار تحول و امید از جامعه داشت.
جنگ ۱۲ روزه و پس از آن جنگ ۴۰ روزه توان اقتصادی کشور را بهشدت رو به تحلیل برد، وجود ۵۰ درصد جمعیت فقیر باعث شده که غالب افراد جامعه دچار چالش در تهیه معیشت شوند و روزبهروز نیز شرایط نامساعدتری پیدا کنند.
حالت نه جنگ و نه صلح از خود جنگ بدتر است؛ سرمایهگذاری در اقتصاد به صفر رسیده، زیرساختهای کشور در صنایع فولاد، گاز، پتروشیمی و برق ضربه خورده، مسیرهای واردات و صادرات دچار چالشهای جدی شده و در محاصره قرار داریم.
در چنین حالتی هیچ نسخه اقتصادی وجود ندارد که بتوان با تکیه بر آن کشور را از این حالت خارج … …


دانلود از کافه بازار































































