برآوردهای منتشرشده در ابتدای تابستان نشان میداد حتی با وجود بهبود نسبی نسبت به سال قبل، در زمان اوج مصرف شکافی میان توان مورد نیاز و توان قابل تأمین وجود دارد. مساله اصلی در تابستان ۱۴۰۵ فقط «خاموشی» نبود؛ مساله، نحوه توزیع هزینه ناترازی برق میان خانوار، صنعت و اقتصاد ملی بود.
البته با درخواست تولیدکنندگان، دولت در ماههای مرداد و شهریور با هدف جلوگیری از توقف خطوط تولید، برنامه کاهش محدودیت برق صنایع را در دستورکار خود قرار داد و برای شهرکهای صنعتی نیز کاهش محدودیت از دو روز به یک روز در هفته تغییر داد. با این حال، گزارشهای منتشرشده در روزهای پایانی تابستان نشان میدهد که ناترازی شبکه همچنان پابرجاست و حتی در هفتههای پایانی فصل گرم نیز مدیریت بار و محدودیت مصرف ادامه داشته است. از وعده برق پایدار تا بازگشت محدودیت به صنایع
پیش از آغاز تابستان، سیاست رسمی صنعت برق بر عبور از تابستان بدون خاموشی گسترده تأکید داشت. مدیرعامل توانیر در زمستان ۱۴۰۴ از هدف تأمین پایدار برق در تابستان ۱۴۰۵ سخن گفته بود و توسعه ظرفیت تولید، مدیریت مصرف، تقویت شبکه و هوشمندسازی را از محورهای برنامه معرفی کرده بود.
در ابتدای سال نیز تلاش شد محدودیت مصرف صنایع نسبت به سال قبل دیرتر آغاز شود. براساس اظهارات مدیرعامل توانیر، در مقطعی از بهار محدودیتی برای صنایع اعمال نشده بود و حتی به برخی صنایع اجازه داده شد بیش از دیماند خریداریشده مصرف کنند. اما با افزایش دمای هوا و رشد مصرف، مساله به نقطهای رسید که مدیریت شبکه ناگزیر به اعمال محدودیت بر مصرف صنعتی شد. این تغییر یک پیام مهم به همراه داشت، مساله برق ایران هنوز حل نشده، بلکه شکل مدیریت آن تغییر کرده است. چرا صنایع نخستین قربانی ناترازی برق هستند؟ …
