به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، مازندران با حدود 380 کیلومتر نوار ساحلی، سالانه پذیرای میلیونها مسافر است، اما دریای خزر، همانقدر که چشمنواز و آرام به نظر میرسد، در اعماق خود میتواند مرگبار باشد؛ طبق آمار رسمی هلالاحمر و سازمان امداد و نجات، هر سال دهها نفر در سواحل این استان غرق میشوند، امسال اما با اجرای طرحهای جدید و افزایش تعداد ناجیان غریق، مسئولان امیدوارند این آمار کاهش یابد، ولی با این حال، روایتهای خانوادههای داغدار و تجربههای تلخ مسافران نشان میدهد که فاصله زیادی تا ساحل ایمن باقی مانده است.
.
ساحل شلوغ، هشدارهای خاموش
«علیرضا یوسفی» یکی از مسافران تهرانی است که تابستان امسال به بابلسر آمده بود. او میگوید: ما اصلاً نمیدانستیم این قسمت از ساحل جزو مناطق خطرناک شناست. تابلویی ندیدیم، نه کسی هشدار میداد. اگر ناجی غریق سر نرسیده بود، پسرم رو از دست داده بودم.
طبق اعلام هیأت نجات غریق مازندران، هنوز بخش زیادی از نوار ساحلی فاقد علائم هشداردهنده و تجهیزات ایمنی مناسب است. کارشناسان میگویند نبود تابلوهای شفاف، سردرگمی مسافران را بیشتر کرده و خطر ورود به مناطق ممنوعه را افزایش میدهد.
روایت از یک مرز؛ بین مرگ و زندگی
«محمدرضا»، ناجی 29 ساله از چالوس میگوید: تقریباً هر روز بین 10 تا 15 نفر رو از آب بیرون میکشیم. خیلیها فکر میکنن چون دریا آرومه، خطری وجود نداره. اما جریانهای شکافنده حتی شناگران حرفهای رو هم غافلگیر میکنه. ما هر لحظه آمادهایم، ولی واقعیت اینه که اگر خود مردم احتیاط نکنن، کاری از دستمون برنمیاد.
به گفتهی او، بیشترین غرقشدگیها در محدودههایی اتفاق میافتد که ناجیان غریق حضور ندارند. این موضوع، اهمیت اجرای طرح سالمسازی سواحل را دوچندان میکند.
آمار نگرانکننده غرقشدگی در مازندران
براساس آخرین گزارشهای جمعیت هلالاحمر مازندران، آمار غرقیها افزایش داشته و کارشناسان علت اصلی این افزایش را سه عامل میدانند: نادیده گرفتن هشدارها، کمبود تجهیزات ایمنی، آشنا نبودن مسافران با جغرافیای خطرناک سواحل
دردِ پنهان خانوادههای داغدار …
