در معرفی «مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی» آمده این مرکز با هدف ساماندهی مراکز مختلف پاسخگویی و ارتقای سطح پاسخگویی دینی تأسیس شده است؛ مرکزی وابسته به دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم که بنا بر اطلاعات منتشرشده، در حوزههای قرآن و حدیث، فقه، کلام و اعتقادات، اخلاق، تاریخ و سیره، مشاوره و فقه خواهران فعالیت میکند.
فعالیت مرکز نیز محدود به یک تلفن یا یک تارنما نیست؛ پاسخگویی مکتوب، تلفنی، اینترنتی، پیامکی و رسانهای را دربرمیگیرد.
در گزارش معرفی این مجموعه از همکاری بیش از ۳۰۰ نفر از فضلا و استادان متخصص، ۶۰ کرسی پاسخگویی همزمان و ۳۰۰ خط تلفن سخن گفته شده است.
همچنین در دورهای اعلام شده سامانه تلفنی روزانه به بیش از ۶۰۰۰ نفر پاسخ داده و مجموع پرسش و پاسخهای آن از سه میلیون مورد عبور کرده است. اعداد بزرگی هستند؛ اما اتفاقاً همین اعداد، پرسشهای بزرگتری ایجاد میکنند.
واقعاً چرا چنین مرکزی لازم است؟
جامعه امروز قطعاً پرسشهای دینی فراوانی دارد؛ از احکام شرعی و مسائل خانوادگی گرفته تا اعتقادات، اخلاق، رابطه دین و زندگی روزمره و شبهات نسل جدید. اما ایران از شبکهای گسترده از نهادهای دینی برخوردار است: دفاتر مراجع تقلید، نمایندگیهای آنان در استانها، حوزههای علمیه، مساجد، ائمه جماعات، روحانیون، مراکز فرهنگی و تبلیغی و انواع مراکز مشاوره دینی. پس مرکز ملی قرار است دقیقاً کدام خلأ را پر کند؟
اگر پاسخ این است که مردم در بسیاری موارد به روحانی مسجد یا دفتر مرجع دسترسی ندارند، این پاسخ خود یک علامت سؤال بزرگتر ایجاد میکند؛ چرا شبکه سنتی ارتباط میان نهاد دین و مردم نتوانسته این نیاز را پوشش دهد؟
اگر پاسخ این است که مرکز ملی، کارشناسان تخصصیتری دارد، باید پرسید چرا همین ظرفیت تخصصی در قالب شبکهای کوچکتر و غیرمتمرکز سازماندهی نشود؟ چرا برای پاسخ به پرسشهای دینی باید ساختاری با این تعداد نیرو، سامانه و امکانات شکل بگیرد؟ …
