پانیذ رحیمی| جنگ ایران برای کشورهای عربی خلیجفارس فقط صدای درگیری در آنسوی آبهایشان نبود، بخشی از حملات آمریکا به ایران از پایگاههایی انجام شد که در همین کشورها قرار داشت؛ از پایگاههای آمریکا در قطر و بحرین گرفته تا حضور نظامی این کشور در امارات و عربستان.
اما در سوی دیگر ماجرا، همین کشورها خیلی زود هزینه اقتصادی جنگ را در صنعت نفت خود دیدند؛ جایی که تنگه هرمز، مسیر حیاتی صادراتشان، عملاً به یکی از مهمترین گلوگاههای جنگ تبدیل شد. با محدودشدن رفتوآمد نفتکشها، مسئله فقط امنیت کشتیها نبود. نفتی که از چاه بیرون میآمد، در برخی کشورها دیگر بهآسانی راهی بازار نمیشد و تولید هم ناچار عقب نشست. عراق که در فوریه ۲۰۲۶ روزانه ۴.۵ میلیون بشکه نفت تولید میکرد، در مارس تنها ۱.6 میلیون بشکه و در آوریل ۱.3 میلیون بشکه تولید داشت.
کویت نیز در همین فاصله از ۲.5 میلیون بشکه به ۵۷۰ هزار بشکه رسید. عربستان با وجود مسیرهای جایگزین، از موج جنگ در امان نماند و عرضه نفتش در اوت به حدود 5.9 میلیون بشکه در روز سقوط کرد؛ پایینترین سطح در بیش از سه دهه. حالا اما جنگی که بخشی از حملاتش از خاک کشورهای عربی خلیجفارس انجام میشد، اثرش را از آسمان و پایگاههای نظامی به مخازن نفت و چاههای تولید این کشورها رساند.
تنگه هرمز دکمه کاهش تولید نفت خلیجفارس
جنگ ایران در سال ۲۰۲۶، معادلات نفتی خلیجفارس را نیز تحتتأثیر قرار داد. با تشدید درگیریها و محدودشدن شدید تردد نفتکشها از تنگه هرمز، مسئله فقط به کاهش صادرات نفت محدود نماند و در آمار تولید کشورهای عربی منطقه نیز اثر خود را نشان داد. تنگه هرمز پیش از آغاز بحران، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت و فرآوردههای نفتی را جابهجا میکرد؛ رقمی معادل حدود یکچهارم تجارت دریایی نفت جهان. از این میان، عراق، کویت، قطر و بحرین وابستگی بسیار بالایی به این مسیر دارند، درحالیکه عربستان و امارات بخشی از ظرفیت صادرات خود را از مسیرهای جایگزین در اختیار دارند.
سقوط نفت عربستان به کمترین مقدار در 3 دهه اخیر …
