بازار
مسئله اینجاست که بخشی از تولیدات تصویری، به‌جای آنکه روابط انسانی را در بستر مسئولیت، تعهد و ارزش‌های خانوادگی روایت کنند، به سمت بازنمایی روابطی حرکت کرده‌اند که در آنها مرزهای فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی به حاشیه رانده شده و نادیده گرفته می‌شوند. گویی هرچه روابط صریح‌تر، پیچیده‌تر و بی‌پرواتر به تصویر کشیده شوند، اثر نیز جذابیت بیشتری برای مخاطب خواهد داشت.
همین ابتدا باید گفت که تولیدات سینما، تئاتر و نمایش خانگی محق‌اند مسائل و آسیب‌های اجتماعی را مورد طرح و واکاوی قرار دهند؛ با وجود این، پرسش کلیدی آن است که آیا این آثار میان نمایش مسئله و عادی‌سازی آن تفاوتی قائل می‌شوند؟ نگاهی به سینمای دهه ۷۰ نشان می‌دهد که در آن مقطع، روابط دختر و پسر و کشمکش‌های آنها با خانواده، موضوع برخی آثار را شکل می‌داده است.
سینمایی که حد و مرز می‌شناخت
فیلم‌هایی مانند «دختری با کفش‌های کتانی» ساخته رسول صدرعاملی و «مصائب شیرین» ساخته علیرضا داوودنژاد، دو نمونه از آثار شاخص این حوزه‌اند. در «دختری با کفش‌های کتانی» آشنایی آیدین و تداعی در پارک و پیامدهای این ارتباط، محور اصلی داستان را قوام بخشیده و فیلمساز، رابطه دو نوجوان را در بستر حساسیت‌های خانوادگی و اجتماعی روایت می‌کند. در «مصائب شیرین» نیز رضا و مونا دو نوجوان فامیل به یکدیگر علاقه‌مند می‌شوند و ملاقات‌های پنهانی آنها نگرانی و واکنش خانواده‌ها را به دنبال دارد.
در دهه ۸۰ نیز فیلم‌هایی مانند «نفس عمیق»، «شب‌های روشن» و «بوتیک» هریک به اشکالی متفاوت به روابط عاطفی، دلبستگی و مناسبات زن و مرد پرداختند. بنابراین، تغییر مدل بازنمایی روابط زن و مرد از گذشته تا به امروز را نباید مرادف با عبور ناگهانی از سینمایی فاقد روابط عاطفی به سینمایی مملو از این روابط دانست؛ چه اینکه تطور مذکور، تدریجی بوده و از دهه ۷۰ به بعد شیب بیشتری به خود گرفته است. …
