واقعیت جایی میان همین دو نگاه ایستاده است. «وحشی» درباره زنی است که برای حفظ رابطه عاطفی خود با فرزندش تقلا میکند، اما فیلم خیلی زود نشان میدهد که مسئلهاش محدود به رابطه مادر و فرزند نیست. اینجا با زنی روبهرو هستیم که فشار محیط، بیکسی و گذشته، آرامآرام فضای زندگی را برایش تنگ کردهاند. سروش هم تصمیم گرفته این وضعیت را کمتر توضیح دهد و بیشتر به تصویر بکشد. تصمیمی که گاهی به نقطه قوت فیلم تبدیل میشود و گاهی درست علیه آن کار میکند.
صورت خاموش یک فروپاشی
بهترین اتفاق «وحشی» الهام کرداست. بازی او نیازی به فریاد ندارد. شخصیتش را با نگاه، حرکت دست، شیوه ایستادن، سکوت و حتی خستگی صورت میسازد. کردا میداند زنی با این حجم فشار روانی قرار نیست مدام درباره دردش حرف بزند. گاهی یک مکث کوتاه او اطلاعاتی میدهد که چند صفحه دیالوگ قادر به انتقالش نیست.
رویا نونهالی نیز حضور کنترلشدهای دارد، هرچند فیلمنامه مجال چندانی برای گسترش شخصیت او فراهم نمیکند. همین مشکل درباره بخش بزرگی از شخصیتهای فرعی وجود دارد. آدمها وارد جهان زن اصلی میشوند، نقشی در موقعیت پیدا میکنند و کنار میروند، بیآنکه همیشه صاحب هویت مستقل شوند. به همین دلیل وزن فیلم بیش از اندازه روی شخصیت اصلی قرار گرفته و هرجا او در مرکز صحنه نیست، انرژی اثر افت میکند.
قابهایی زیبا، قصهای کمجان
شراره سروش آشکارا به تصویر فکر کرده است. رنگ، نور، میزانسن و سکوت در «وحشی» کارکرد تزئینی ندارند و قرار است امتداد وضعیت روانی شخصیت باشند. جهان فیلم سرد، بسته و بیقرار است. دوربین نیز این حس را دنبال میکند و در لحظاتی موفق میشود تنهایی زن را بدون توضیح اضافی به تماشاگر منتقل کند.
مشکل جایی آغاز میشود که فیلم چنان شیفته اتمسفر خود میشود … …
