امروز روز ملی شعر و ادب است و همچنین یادروز شاعر شیرینسخن و کمنظیر، استاد محمدحسین شهریار. شهریار را اهالی شعر خوب می شناسند او از سرآمدان غزل این بوم و بر است. شهریار بزرگ آذریزبان است و منظومۀ «حیدربابا»ی او اثری جاودانه. بااینحال ارادت او به زبان فارسی و شاعرانی چون مولوی و حافظ و فردوسی، گویای این نکته است که شهریار دلبستۀ زبان ملی و عامل اصلی پیوند تاریخی، فرهنگی و ادبی این سرزمین اهورایی، یعنی زبان فارسی است. یادروز شهریار، فقط یادروز یک شاعر نیست، بلکه یادروز نمادی از یکپارچگی و پیوستگی فرهنگی و تاریخی و ادبی ایران بزرگ است. نامیاد این شاعر نامبردار در گاه شمار ایرانی، خالی بود و از بایستههایی بود که خوشبختانه با کوشش نماینده دوره ششم تبریز در مجلس شورای اسلامی، رقم خورد.
در کنار این یادروز مهم و بایسته، شعر و ادب نیز پاس داشته میشود. این که رهبری شهید، شعر را «ثروت ملی» تعبیر کردند، ناظر به این موضوع است که این ثروت و سرمایه ملی یک دیرینگی تاریخی و فرهنگی دارد و امروز هم یک شاخص و امتیاز فرهنگی بهشمار میآید. اما متأسفانه اگر برنامهای برای روز شعر برگزار میشود، چیزی شبیه یک شب شعر بزرگتری است که هر روز مشابه آن را در گوشه و کنار شهرهایمان شاهدیم. پس برای روز ملی شعر و برای جشنواره شعر فجر باید فکر بهتری … …
