شاید این پرسشی است که ذهن بسیاری از اندیشمندان غربی را به خود مشغول کرده و حتی در توهمات حیرت‌زدۀ ترامپ و نتانیاهو نیز طنین‌انداز شده است: چرا پس از ترورِ رهبران، حکومت ایران مانند دیگر کشورها فرو نپاشید؟
در همان هفته نخست، دوستی فرهیخته در غرب، این پرسش را از طریق ایمیل با من در میان گذاشت. پاسخ دادن به این سوال به‌طور کامل و با توسل به تاریخ شیعه و امام حسین (ع)، شاید برای ذهن غربی غیرقابل فهم باشد. بنابراین، تلاش کردم پاسخ خود را با استفاده از مفاهیمی از ادبیات غرب صورت‌بندی کنم. برای آن دوست نوشتم و کتابی پژوهشی از «موریس مترلینگ» به نام «زندگی زنبور عسل» را برایش روایت کردم؛ کتابی که در دوران جوانی، پیش از انقلاب، همسایه‌ای مهربان به من هدیه داده بود.
نکته‌ای که می‌خواهم بگویم، ممکن است درک آن پرسش را برای یک خواننده غربی آسان‌تر کند. مترلینگ اشاره می‌کند که پیش از انجامِ یک آزمایش واقعی، همه محققان تصور می‌کردند که حاکمِ مطلقِ کندو، «ملکه» است و همه چیز برای خدمت به او و خواسته‌هایش وجود دارد. بر همین اساس، آزمایشی طراحی کردند: حلقه‌ای را در ورودی کندو قرار دادند که زنبورهای کارگر و سرباز به‌راحتی می‌توانستند از آن عبور کنند، اما ملکه به دلیل جثه بزرگ‌ترش نمی‌توانست از آن بگذرد.
سپس یک حمله ساختگی به کندو ترتیب دادند. زنبورها طبق غریزه طبیعی خود، بسیج شدند تا اول ملکه را نجات دهند. چون تنها راه خروج از کندوی محاصره‌شده، همان حلقه بود. ملکه هنگام تلاش برای فرار در آن گیر کرد. پس از مدتی، محافظان او گمان کردند که او تمایلی به خروج ندارد. پس او را نیش زدند و کشتند، لارو دیگری را که قابلیت ملکه شدن داشت برای جایگزینی‌اش انتخاب کردند و کندوی جدیدی را با ملکه‌ای جوان در جای دیگری بنا نهادند.
نتیجه‌گیریِ دانشمند، عمیق و شگفت‌انگیز است. از آن پس، او عنوان «خدای کندو» را از ملکه سلب کرد و آن نیروی برتر را به‌عنوان «روحِ نامرئیِ کندو» بازتعریف کرد. …
دانلود از کافه بازار
