توقف درمان رایگان بازنشستگان/تعطیلی پلی‌کلینیک‌های تأمین اجتماعی

به گزارش اکونگار به نقل از ایلنا؛ مستمریِ واریزی در بیستم یا سی‌ام ماه، دیگر حتی به نیمه ماه هم نمی‌رسد؛ بخش بزرگی از آن پیش از ورود به سفره، در باجه داروخانه‌ها و پذیرش مراکز تصویربرداری و آزمایشگاه‌ها خرج می‌شود. در سالن‌های انتظار پلی‌کلینیک‌های تأمین اجتماعی یا مقابل پیشخوان داروخانه‌های سطح شهر، تصویر مشترکی دیده می‌شود: بازنشستگانی که پس از استعلام قیمت داروها، از متصدی داروخانه می‌خواهند یکی‌ دو قلم از نسخه را حذف کند یا به جای بسته کامل، فقط یک ورق قرص تحویل بگیرد. درمانی که طبق «قانون الزام» باید در دوران بازنشستگی بدون پرداخت فرانشیز و در مراکز ملکی ارائه می‌شد، حالا به پرهزینه‌ترین بخش زندگی کارگران بازنشسته تبدیل شده است.

تغییرات پیاپی در سیاست‌های ارزی دارو و جابه‌جایی نرخ ارز از ترجیحی به نیمایی، مستقیماً خود را در فاکتور داروخانه‌ها نشان داده است. در حالی که تعرفه‌های پایه بیمه‌ای با تاخیرهای طولانی و فرسایشی به‌روز می‌شوند، قیمت دارو در بازار آزاد با سرعت حرکت می‌کند. نتیجه این شکاف، سرریز شدن مابه‌التفاوت سنگین قیمت به سبد هزینه‌ی مستمری‌بگیران است؛ به‌طوری که نه تنها تأمین داروهای وارداتی و انسولین با نوسان‌های چندبرابری روبه‌رو شده، بلکه خرید یک نسخه معمولی برای کنترل فشار خون، چربی یا ناراحتی‌های گوارشی نیز بخش قابل توجهی از مستمری را می‌بلعد.

بازنشستگی برای کارگری که دهه‌ها در محیط‌های صنعتی، پای خطوط تولید یا در شیفت‌های چرخشی کار کرده، هم‌زمان است با بروز عوارض جسمی ناشی از کار؛ از فرسایش مفاصل و ستون فقرات گرفته تا عوارض قلبی و تنفسی. کارگران در تمام سال‌های اشتغال، ماهانه سهم درمان را از دستمزد خود پرداخت کرده‌اند تا در روزهای افت توان جسمی، به شبکه درمانی مستقیم سازمان تأمین اجتماعی تکیه کنند. با این حال، کاهش شیفت کاری درمانگاه‌های ملکی، کمبود پزشک متخصص، نبود داروهای پایه در داروخانه‌های بیمارستانی و ارجاع ناگزیر بیماران به بخش خصوصی، عملاً نسخه‌های الکترونیک بیمه را در مراکز ملکی بی‌اعتبار کرده است. …