تشدید محاصره و تحریم ایران، منطقه را به جنگ نزدیک‌تر می‌کند

روزنامه اطلاعات نوشت: واقعیت این است که وقتی صدای تهدید بلندتر می‌شود، مسیر‌های ارتباطی محدودتر می‌شوند و هر طرف می‌کوشد با افزایش فشار، امتیاز بیشتری بگیرد، نگرانی از وقوع درگیری تازه نیز افزایش می‌یابد. با این حال، میان جدی‌بودن خطر جنگ و قطعی‌بودن آن فاصله وجود دارد؛ فاصله‌ای که تصمیم‌های سیاسی و میزان آمادگی طرفین برای گفت‌و‌گو می‌تواند آن را بیشتر یا کمتر کند.

یکی از مهم‌ترین کانون‌های این نگرانی، تنگه هرمز است؛ آبراهی که امنیت آن فقط به ایران و کشور‌های حاشیه خلیج فارس مربوط نمی‌شود و آثار هرگونه اختلال در آن، خیلی زود در بازار‌های جهانی احساس خواهد شد. گزارش‌های اخیر درباره افزایش خطر برای کشتی‌های تجاری و نگرانی از اختلال در انتقال انرژی، بار دیگر اهمیت این منطقه را به صدر اخبار آورده است. در چنین شرایطی، یک برخورد نظامی محدود یا حادثه‌ای که به کشته‌شدن نیرو‌های دو طرف منجر شود، ممکن است زنجیره‌ای از واکنش‌ها را به دنبال داشته باشد.

تجربه بحران‌های گذشته نشان داده است که گاهی آنچه در ابتدا اقدامی محدود تلقی می‌شود، در اثر فشار افکار عمومی، محاسبات امنیتی و ضرورت پاسخ‌گویی سیاسی، به درگیری گسترده‌تری تبدیل می‌شود. به همین دلیل، خطر اصلی تنها تصمیم آگاهانه برای آغاز جنگ نیست؛ گاهی یک اشتباه محاسباتی می‌تواند مسیر حوادث را تغییر دهد.

در کنار تحولات میدانی، اختلاف بر سر شرایط مذاکره نیز بر پیچیدگی اوضاع افزوده است. تهران خواهان کاهش فشار‌های اقتصادی و دریایی و ایجاد تضمین‌هایی برای جلوگیری از تکرار درگیری‌هاست؛ در مقابل، واشنگتن بر محدودیت‌های هسته‌ای و ترتیبات امنیتی مورد نظر خود تأکید می‌کند. هر دو طرف می‌خواهند در مذاکرات دست خالی ظاهر نشوند و همین مسئله، رسیدن به توافق را دشوار می‌کند.

مشکل آنجاست که وقتی اعتماد متقابل کاهش می‌یابد، حتی توافق بر سر اصول اولیه نیز به زمان و تضمین‌های بیشتری نیاز دارد. در چنین فضایی، فشار اقتصادی ممکن است با هدف وادارکردن طرف مقابل به عقب‌نشینی افزایش یابد، اما همین فشار می‌تواند امکان … …