واژه «کوچه» در فرهنگ تهران قدیم مفهومی عمیق داشت؛ واژه‌ای امن که هر چه در آن رخ می‌داد حرمت داشت و اهالی، آن را گردن می‌گرفتند. حتی تنها محدودیت خانواده‌های اصیل تهرانی برای فرزندانشان این بود: «فقط تو کوچه خودمون حق داری بازی کنی» و عبور از کوچه برای فرزندان، خط قرمز بود.

واژه «کوچه» در فرهنگ تهران قدیم مفهومی عمیق داشت؛ واژه‌ای امن که هر چه در آن رخ می‌داد حرمت داشت و اهالی، آن را گردن می‌گرفتند. حتی تنها محدودیت خانواده‌های اصیل تهرانی برای فرزندانشان این بود: «فقط تو کوچه خودمون حق داری بازی کنی» و عبور از کوچه برای فرزندان، خط قرمز بود.

این تصویر، پنجره‌ای است رو به گذشته؛ به تهرانی که هنوز در میان برج‌های سر به فلک کشیده و خیابان‌های شلوغ گم نشده بود.

حاج حسین همچنان انگشت به دهان نظاره‌گر این شاهکار خلقت بود که نگهبان کارخانه به کنایه به او می‌گوید: «مگر خیال خریدش را داری؟» امین‌الضرب پاسخ می‌دهد: «اگر ارزان بدهند، می‌خرم.» صاحب کارخانه که از ماجرا باخبر می‌شود قیمت ۵۰۰ هزار تومان را به او پیشنهاد می‌دهد.

جعفر شهری در کتاب «طهران قدیم» کارخانه برق امین‌الضرب را از «عجایب»‌ی می‌داند که تا سال‌ها موجب حیرت و تماشای مردم شهر شده بود؛ یعنی همان مردمی که «هر غروب به تماشایش می‌رفتند و مدت‌ها به شگفتی‌اش لب به دندان می‌گزیدند و لاحول می‌گفتند.»

تصاویری خاطره انگیز از محسن تنابنده و هدیه تهرانی در فیلم «هفت دقیقه تا پاییز»، اثری ماندگار از سینمای ایران محصول سال 1388 را مشاهده کنید.

در روزها و شب‌های رمضان تهرانی‌های عهد میراب‌ها و کوچه‌های باریک و درهای چوبی کلون‌دار، سنت‌هایی داشتند که گاهی حتی شنیدن آن نیز دلچسب است.

در ماه رمضان، کسبه تهران قدیم از دروغ‌گویی، کم فروشی، حیله، خدعه و سایر کارهای ممنوع یا ناپسند پرهیز می کردند.

در ماه رمضان، کسبه تهران قدیم از دروغ‌گویی، کم فروشی، حیله، خدعه و سایر کارهای ممنوع یا ناپسند پرهیز می کردند.

اغلب تهرانی‌ها با شوق و‌ذوقی دل‌پذیر برای رویت ماه ، آب و آینه بر می‌داشتند، راهی بام خانه‌هاشان می‌شدند و هلال ماه را در آسمان پاک و‌پرستارۀ تهران آن روز می‌جستند

آیا تهران را می‌توان پایتخت فرهنگی و گردشگری نامید؟ در ذهن ما این ابرشهر بیشتر به‌عنوان پایتخت اقتصادی و سیاسی نقش بسته است، در حالی که تهران قدیم و جدید سرشار از جاذبه‌های فرهنگی و گردشگری است.

قصه فروش گوجه فرنگی در مغازه سید اکبر تجریشی ماجرای جالبی دارد؛ روزهایی که تهرانی ها نه تنها گوجه فرنگی را نمی‌خوردند بلکه خوردن آن را حرام کرده بودند.

در این روایت یلدایی، صدای لهجه تهرانی‌های قدیم شنیده می‌شود؛ روایتی کوتاه و نوستالژیک که حال‌وهوای شب یلدا و بیان فراموش‌شده نسل‌های گذشته تهران را زنده می‌کند.

رنگ و لعابی نداشت، اما عطر خوش نعناع و طعم لذیذش زبانزد درباریان و خانه‌های اعیان بود. عامه‌ مردم، وقتی حال دلشان نیک بود، دیگ بار گذاشته و شاه‌غذای تهرونی را برای اهل خانه آماده می‌کردند.

به گزارش ایسنا، همشهری آنلاین نوشت: صدای کشدار «نفت… نفت…» روزگاری بخشی از موسیقی کوچه‌های تهران بود؛ صدایی که امروز تنها در خاطره‌ها مانده است. تا قبل از دهه ۳۰ بیشتر تهرانی‌ها برای پخت‌وپز از چوب استفاده می‌کردند، برای گرم کردن خونه‌ها هم ذغال می‌سوزوندن و کرسی می‌گذاشتند. تنها در خانه‌های اعیان …

در حالی‌که برخی تلاش می‌کنند تهرانِ دوره پهلوی را «پاک و بدون آلودگی» نشان دهند، خودِ شبکه منوتو سال‌ها قبل در برنامۀ «تونل زمان» گفته بود: «تهران در سال ۱۳۵۴ آلوده‌ترین شهر جهان بوده و بیش از نیم قرن است که آلودگی هوا نفس تهرانی‌ها را بند آورده است.»