بازار
۱۱ مهرماه، سالروز روشن‌شدن نخستین فرستنده تلویزیونی در ایران است؛ روزی در سال ۱۳۳۷ که پای تصاویر متحرک به زندگی روزمره ما باز شد و سبک زندگی شهری را آرام‌آرام تغییر داد. با این حال، اوج دوران شکوهمند این جعبه‌های معجزه‌گر به دهه‌های ۵۰و ۶۰ گره خورد؛ روزهایی که برنامه‌ها ۲۴ساعته نبود، برفک‌زدن بخش ثابتی از مناسک تماشا به‌حساب می‌آمد و چرخاندن شاخک‌های آنتن روی پشت‌بام به یک عملیات دونفره تبدیل می‌شد.
در آن سال‌ها، تلویزیون فقط ابزار سرگرمی نبود، بلکه اعتبار خانه بود. درست به همین دلیل، در آلبوم‌های خانوادگی دهه شصت، یکی از محبوب‌ترین و پرتکرارترین فیگورها، تکیه‌دادن به لبه تلویزیون و ژست‌گرفتن کنار آنتن خرگوشی بود؛ قابی ماندگار از نمایش همزیستی با مدرنیته. بیرون از خانه هم پشت ویترین الکتریکی‌های خیابان جمهوری و لاله‌زار، همیشه حلقه‌ای از رهگذران گرد هم می‌آمدند تا از دریچه شیشه‌ای مغازه‌ها به تصاویر لرزان چشم بدوزند.
در این گزارش، به بهانه سالگرد ورود تلویزیون به ایران، آلبوم‌های قدیمی را ورق زده‌ایم؛ از ویترین‌های خاک‌گرفته دهه ۴۰ تا لبخندهای مغرورانه دهه ۶۰ در جوار جعبه جادو.
کیمیاگرانی به نام تعمیرکار
روشن‌کردن تلویزیون‌های قدیمی خودش یک آیین چندمرحله‌ای بود. خبری از ریموت‌کنترل و فشردن یک دکمه نبود؛ باید کلید چرخشی … …
