محمدرضا پهلوی پس از خروج از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷، برای ماهها سرگردان بود و در این مدت به کشورهای مختلفی سفر کرد. بسیاری از کشورها به دلایل گوناگون تمایلی به پذیرش و اعطای اقامت طولانی‌مدت به او و خانواده‌اش نداشتند چراکه نگران بودند بدنامی و تبعات سیاسی حمایت از شاه، گریبان آنها را بگیرد.
به همین دلیل، شاه پس از خروج از ایران، نتوانسته بود اقامت دائمی و مطمئنی برای خود فراهم کند. او ابتدا به مصر رفت و پس از آن راهی مراکش، باهاما و مکزیک شد تا اینکه سرانجام در ۳۰ مهرماه سال بعد، به بهانه درمان، از طریق مکزیک وارد آمریکا شد.
جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، خیلی زود با ورود شاه به این کشور موافقت کرد این تصمیم با مخالفت بسیاری از سیاستمداران و حتی نزدیکان او همراه شد. مخالفان این تصمیم بارها هشدار داده بودند که پناه دادن به شاه مغضوب مردم ایران می‌تواند پیامدهای خطرناکی برای دیپلمات‌ها و کارکنان سفارت آمریکا در تهران به همراه داشته باشد.
هنری پرشت و بروس لینگن، کاردار سفارت آمریکا در تهران، از جمله افرادی بودند که زودتر از دیگران نسبت به پیامدهای این تصمیم هشدار داده ونگران بودند که پذیرش شاه از سوی دولت آمریکا، موقعیت و امنیت دیپلمات‌های آمریکایی در ایران را به خطر بیندازد اما با این حال کارتر به این هشدارها اعتنایی نکرد.
اقامت شاه در نیویورک خیلی زود خبرساز شد و حساسیت مردم ایران، به‌ویژه دانشجویان را بیش از هر زمان دیگری نسبت به اقدامات و دخالت‌های امریکا علی الخصوص نسبت به سفارت و آمریکایی‌هایی که در ایران حضور داشتند بر انگیخت
مهمترین دلیل این حساسیت‌ها این بود که هنوز مدت زیادی از پیروزی انقلاب اسلامی نگذشته بود و کشور به ثبات کافی نرسیده بود. در چنین شرایطی، مردم و دانشجویان نگران بودند که خاطره تلخ کودتای ۲۸ مرداد دوباره تکرار شود و تمام تلاش‌ها و سختی‌هایی که برای پیروزی انقلاب کشیده بودند، از بین برود. …
دانلود از کافه بازار
