بازار
برای بیماری که با درد به درمانگاه مراجعه می‌کند، معاینۀ پزشک پایان مسیر نیست. پزشک ممکن است برای تشخیص دقیق‌تر، انجام تصویربرداری، سونوگرافی، ماموگرافی، اندوسکوپی یا آزمایش‌های تکمیلی را تجویز کند؛ بررسی‌هایی که ادامۀ قطعی و ضروری روند درمان به شمار می‌روند.
اما برای بیمه‌شده‌ای که هر ماه بخشی از دسترنج خود را بابت حق‌بیمه می‌پردازد، ورود به درمانگاه ملکی تأمین اجتماعی می‌تواند آغاز مسیری پرپیچ‌وخم باشد. کارگر و یا بازنشسته‌ای که با امید کاهش هزینه‌ها پای در این مراکز می‌گذارد، اغلب با درمانگاه‌هایی روبه‌رو می‌شود که یا تجهیزات پاراکلینیکی لازم را ندارند یا صف‌های انتظارشان چنان طولانی است که بیمارِ دردمند را ناچار به خروج از شبکۀ درمان مستقیم می‌کند؛ وضعیتی که تأمین هزینه‌های آن برای یک خانوار کارگری به‌سادگی ممکن نیست.
سونوگرافی قبلا بود؛ حالا دیگر نیست
پشت درِ اتاق پزشک زنان، یکی از مراجعه‌کنندگان از محدود بودن امکانات تصویربرداری در درمانگاه ابوریحان می‌گوید. صحبت او خیلی زود با تأیید چند زن دیگر همراه می‌شود.
یکی از آنها می‌گوید: «اینجا قبلاً سونوگرافی داشت، ولی چند وقت است که سونوگرافی ندارد و باید بیرون برایش هزینه گزاف بدهم».
برای بیماری که با درد یا علائم نیازمند بررسی مراجعه کرده، سونوگرافی صرفاً یک خدمت جانبی نیست و در بسیاری از موارد، بخشی از فرایند تشخیص به شمار می‌رود. وقتی این خدمت در مرکز محل مراجعه ارائه نمی‌شود، بیمار باید برای انجام آن به مرکز دیگری مراجعه کند و نتیجه را نیز در ادامه روند درمان به پزشک ارائه دهد؛ فرایندی که می‌تواند تشخیص و پیگیری درمان را طولانی‌تر و پرهزینه‌تر کند.
چند قدم آن‌طرف‌تر، یکی دیگر از زنان حاضر در درمانگاه می‌گوید: «اینجا ماموگرافی ندارد». …
