«بی‌دار» مخاطب را دست‌کم نمی‌گیرد؛ تلاش برای تغییر قواعد آشنای روایت در سینمای ایران | مجموعه رسانه ای صبا

آیدا خدادوست/صبا، فیلم سینمایی «بی‌دار» به کارگردانی حسین امیری دوماری و تهیه‌کنندگی حسین امیری دوماری و علی مردانه، محصول سال ۱۴۰۵ سینمای ایران است. فیلمنامه این اثر را محمدمهدی خدارحمی و حسین فخاری نوشته‌اند و شهاب حسینی، محمدرضا فروتن، آناهیتا افشار، پانته‌آ پناهی‌ها، بهناز جعفری و ناصر هاشمی از بازیگران آن هستند. محمد خمیس‌آبادی مدیر فیلم‌برداری، پویان شعله‌ور تدوینگر و سروش انتظامی آهنگساز فیلم است. پخش «بی‌دار» را شرکت خانه فیلم برعهده دارد و اکران آن از ۲۲ مهر ۱۴۰۵ آغاز شده است.

 «بی‌دار» با بهره‌گیری از یک واقعه واقعی، به سراغ موضوع تعرض و پیامدهای آن رفته است؛ اما برخلاف الگوی رایج در بسیاری از آثار اجتماعی، این مسئله را صرفاً به‌عنوان محور یک درام اجتماعی دنبال نمی‌کند و از آن بستری برای خلق روایتی معمایی، پرتعلیق و چندلایه می‌سازد.  «بی‌دار» در مواجهه با موضوع تعرض و پیامدهای آن، مسیری متفاوت از روایت‌های متداول این حوزه را انتخاب کرده است؛ مسیری که به‌جای قرار دادن یک مسئله اجتماعی در مرکز تمام ابعاد داستان، از آن به‌عنوان نقطه عزیمت برای شکل دادن به روایتی معمایی و چندلایه استفاده می‌کند. محمدمهدی خدارحمی، نویسنده فیلم سینمایی «بی‌دار»، در گفت‌وگو با صبا درباره شکل‌گیری ایده اولیه فیلم بر اساس یک واقعه واقعی، تفاوت نگاه نویسندگان به سوژه‌های مشابه، طراحی ساختار روایی و شخصیت‌پردازی، همکاری با حسین دوماری صحبت کرده است.

ایده واقعی، اما درامی کاملاً بازسازی‌شده

ایده اولیه «بی‌دار» چگونه شکل گرفت؟ با توجه به اینکه موضوع تعرض و تجاوز در سینمای ایران پیش‌تر نیز دستمایه ساخت آثار مختلفی بوده، چه چیزی در این سوژه برای شما اهمیت داشت و از چه زاویه‌ای تصمیم گرفتید به آن بپردازید؟ …