چراغی برای روستای شیخ دلگان

محمد باقرزاده: «برای عایشه عجیب است که کسی بتواند بیشتر از نیم‌ساعت بیکار بنشیند... برایم تعریف می‌کند چطور مجبور شده دست دو بچه‌اش را بگیرد و در گرمای تابستان، پیاده 20 کیلومتر راه برود تا خودش را برای وضع حمل به مامایی شهر گاوبندی برساند. شوهر معتادش سالی یک بار پیدایش می‌شده و او حامله می‌شده و مجبور بوده بچه‌هایش را در یکی از فقیرترین مناطق هرمزگان به نیش بکشد...»؛ از کتاب «و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد»، نشر اطراف و به قلم مهزاد الیاسی‌بختیاری. به روستای «شیخ چراغ دلگان» از شهرستان دشتیاری که می‌رسم، «قصه عایشه» را رها می‌کنم و کتاب را می‌بندم تا پیش از افتتاح رسمی مرکز درمانی این منطقه، پای صحبت ساکنان روستا بنشینم. مردی با ریش و لباس یکدست سفید، به چند نوجوان مشغول بازی، چیزی به زبان بلوچی می‌گوید که تنها کلمه «بهاره‌»اش را متوجه می‌شوم. نوجوان جلوتر از من راه می‌افتد و با دست اشاره می‌کند همراهش شوم... . …