سرانجام باید در جستوجوی پیامبران رازهای ناگفته، نه از مسیر نادانی بشر، بلکه از بام ستارگان و گذرگاه کهکشانی مذهب اثیری عشق، سفری آهنگین به ذات لطیف خلقت آغاز کرد؛ سفری به آن سوی مرزهای ادراک، آنجا که از چکیدن زمان بر قامت اندیشه نشانی باقی نمیماند.آنگاه باید به طنین گریهآلود مناجاتی گوش جان سپرد که از ژرفای وجود برمیخیزد و در خلوت خدا طنینانداز میشود...
و چون همیشه، در این ساعت، از مسجدالنبی صدای اذان به گوش میرسد؛ گویی فرصتی دیگر برای برقراری توازن جسم و روح بر مدار مصائب هستی فراهم آمده است. درست در همین لحظه است که باید حلول روح نماز را در جان باور کرد؛ همانگونه که وحی، هر بار با طلوعی تازه در کائنات تجلی میکند.
من این شعر مقدس را آن هنگام نوشتم که از دهانم بوی فلسفه به مشام روحم نمیرسید و چنان در وسعت ابدیت گم شده بودم که مرزهای من و جهان از میان برخاسته بود. آن را برای تمام دنیا نوشتم؛ برای جهانی که شاید هنوز معنای سقوط یک کلمه را در یاختههای سکوت درنیافته است.
زمین باید حرکت انتقالی خود را به گرد من، با چرخش وضعی من پیرامون ذات عشقآجین واجبالوجود، به توازن برساند؛ زیرا … …

![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.webp)
دانلود از کافه بازار















![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)
















































































































































