اکنون با افزایش نفوذ آمریکا در صنعت نفت ونزوئلا، نهتنها سرنوشت صادرات نفت این کشور به چین، بلکه بازپرداخت میلیاردها دلار وام پکن نیز با تردیدهای جدی روبهرو شده است. موضوعی که فراتر از یک اختلاف نفتی، به رقابت گستردهتر واشنگتن و پکن بر سر نفوذ در آمریکای لاتین گره خورده است.
ترامپ در دوره جدید، بار دیگر بر بازگرداندن نفوذ آمریکا در نیمکره غربی تأکید کرده است. رویکردی که ریشه در دکترین مونرو دارد. اصل اول این دکترین که به نام جیمز مونرو رئیسجمهوری آمریکا در سال ۱۸۲۳ نامگذاری شده این است که «اروپا در امور قاره آمریکا دخالت نکند؛ آمریکا هم در امور سیاسی اروپا دخالت نمیکند» اما حالا این دکترین بهتدریج از مخالفت با مداخله اروپا به توجیه نفوذ و مداخلات سیاسی و نظامی آمریکا در آمریکای لاتین تبدیل شده است. تعریفی که در عمل، منافع چین را در حوزههایی از انرژی و معدن تا بنادر، مخابرات و شبکه برق نشانه گرفته است.
عمق شراکت چین و ونزوئلا
چین و ونزوئلا در سالهای گذشته روابطی فراتر از همکاریهای تجاری معمول ایجاد کرده بودند. پکن در سفر رسمی مادورو به چین در سال ۲۰۲۳، سطح روابط دو کشور را به «مشارکت راهبردی همهجانبه» ارتقا داد؛ عنوانی که در ساختار دیپلماسی چین جایگاه بالایی دارد.
ونزوئلا نیز در مقابل، از مواضع پکن در موضوعاتی چون تایوان و هنگکنگ حمایت میکرد. شی جینپینگ، رئیسجمهوری چین، در دیدار با مادورو در مسکو، از «دوستی خللناپذیر» دو کشور سخن گفته و حمایت چین از حاکمیت و ثبات ونزوئلا را مورد تأکید قرار داده بود. …
