بازار
جمهوری اسلامی ایران حتی در درس عبرت گرفتن از آمریکایی‌ها هم عادلانه رفتار می‌کند؛ هم دموکرات‌ها را نقره‌داغ می‌کند و هم جمهوری‌خواهان را.
از سال ۱۳۵۸ که دانشجویان پیش‌دستی کردند و جلوی کودتای آمریکایی را از خیابان طالقانی تهران گرفتند و باعث شدند کارتر دموکرات کاخ سفید را ترک کند، تا ۱۳ آبان ۱۴۰۵ که ترامپ جمهوری‌خواه شکست مضحکی خورد و کنترل بخش مهمی از سیاست داخلی را به رقیب واگذار کرد، ۴۷ سال می‌گذرد.
در این ۴۷ سال، خیلی چیزها تغییر کرده است؛ اما حداقل دو چیز ثابت مانده: نخست، دشمنی آمریکایی‌ها با سرزمینی به نام ایران و مردمانش و دوم، ایستادگی ایرانی‌ها در مقابل دشمنی که نزاع را تمدنی و وجودی کرده است.
تجربه حکمرانی اوباما، کلینتون، کارتر و سایر دموکرات‌های ظاهراً خوش‌بیان، اتوکشیده و اخلاقی، اما در عمل تحریم‌طلب، فتنه‌گر و حتی جنگ‌جو، نشان داده است که ایران در نبرد تمدنی و هویتی با غرب، اساساً نمی‌تواند به تفاوت‌های میان جریان دموکرات و جمهوری‌خواه در آمریکا تکیه کند؛ اما آنچه در انتخابات روز گذشته آمریکا رقم خورد، از حیث ضربه خوردن متجاوز به ایران، قابل‌تأمل است.
ایران پس از مقاومت ملی جانانه در دو جنگ مهیب و تحمل هزینه‌های بسیار، حالا برای تولید بازدارندگی پایدار و ترکیبی، نقشه پیچیده‌ای دارد که با حوصله و مرحله‌به‌مرحله در حال اجرای آن است؛ مسیری که شاید سخت، پرهزینه و گاهی اضطراب‌برانگیز باشد، اما در نهایت میوه‌ای شیرین دارد.
امروز تصمیم‌گیران، تصمیم‌سازان و البته ملت ایران به‌خوبی می‌دانند که برای توسعه ایران، ابتدا باید آن را حفظ کرد و برای حفظ آن در برابر دشمنی که نزاع را هویتی، تمدنی و وجودی می‌داند، باید بازدارندگی کامل ایجاد کرد. در جنگ ترکیبی دشمن نیز راه‌حل، تولید بازدارندگی ترکیبی است.
این جنگ زمانی تمام می‌شود و مسیر توسعه زمانی باز خواهد شد که کل جبهه غرب بفهمد هزینه تولید ناامنی برای ایران، از فایده آن کمتر است. …
