پا گذاشتن به سلمانی و بازگشت به زندگی روزمره

***

این بار که به سلمانی رفتم، کوشیدم کمی متفاوت به فضا و آدم‌هایش نگاه کنم. نشستم و از توی آینه، زیرچشمی به خودم نگاه کردم؛ بعد نگاهم به کسانی افتاد که منتظر نوبتشان بودند و سرانجام به آرایشگر که قیچی را بالای سر مشتری حرکت می‌داد. سعی کردم فقط تماشاگر نباشم؛ به رابطه میان آدم‌ها، به رفت‌وآمد نگاه‌ها و به آنچه در این فضای کوچک می‌گذشت، بیشتر توجه کنم. با خودم فکر کردم چقدر این فضای به‌ظاهر معمولی در زندگی روزمره می‌تواند جالب باشد. از خودم پرسیدم آیا تاکنون درباره فضای سلمانی و مناسبات اجتماعی حاکم بر آن پژوهشی انجام شده است؟ مکانی شاید کوچک که در دل خود دنیایی اجتماعی دارد؛ دنیایی از رابطه‌ها، گفت‌وگوها، سکوت‌ها، نگاه‌ها و حتی انتظاراتی که آدم‌ها از خود و دیگران دارند. متوجه شدم که سلمانی، برخلاف تصور اولیه‌ام، فقط جایی برای کوتاه کردن مو نیست؛ می‌توان آن را به‌مثابه جهانی کوچک دید که بخشی از زندگی اجتماعی در آن جریان دارد. وقتی به خانه برگشتم، ذهنم همچنان درگیر پرسش‌هایی بود که در سلمانی برایم شکل گرفته بودند. انگار با خروج از آنجا، فقط از مکان بیرون آمده بودم، نه از دنیای پرسش‌هایی که پیش چشمم گشوده شده بود. …