بنابراین اکثر لباس و کفش ورزشی خارجی در بازار قاچاق است، این در حالی است که به ویژه کفش ورزشی یک کالای تخصصی است که تولید داخل آن کافی نیست و در بعضی رشتههای ورزشی اصلا تولید نمیشود.
مرتضی حق پرست در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه پوشاک ورزشی تولید داخل تقریباً جوابگوی نیاز است، اظهار کرد: اما در زمینه کفشهای ورزشی، تولید آنها تخصصی است و هنوز کفشهای تولید داخل به این درجه از تخصص نرسیدهاند.
در حوزه لوازم ورزشی نیز در بخش دستگاههای بدنسازی و کششی تولید داخل وضعیت خوبی دارد، اما در بخش دستگاههای هوازی ضعیف و کم است، به طوری که بیشتر قطعات از کشورهای دیگر وارد و مونتاژ میشود.
به گفته وی مشکل اصلی تولید داخل در حوزه لوازم ورزشی، سنتی بودن تولید است که با علم روز و دانشگاهها عجین نشده و از تکنولوژی روز استفاده نمیکنند.
به عبارت دقیقتر تولیدکنندگان میخواهند کالاهای آنها مشابه کالاهای خارجی باشد اما باطن کار باطن تکنولوژی خارجی را ندارند. برای مثال در یک مورد از پیراهن ورزشی که ظاهر آن حتی از ظاهر کار چینی قشنگتر است، قابلیت جذب عرق کالای ایرانی بیشتر است که باعث کاهش سرعت ورزشکار میشود.
این مقام صنفی افزود: بهترین راه حل این است که تولید کنندگان ایرانی با دانشگاهها و شرکتهای دانش بنیان قرارداد ببندند، اما چون قیمت تمام شده آنها گران میشود و مشتری کافی برای جنس ایرانی گران ندارند این کار را انجام نمیدهند.
البته حق پرست گفت که تولیدکنندگان میگویند حتی اگر کفش یک میلیون تومانی تولید کنند کسی کفش ایرانی را با این قیمت نمیخرد. این در حالی است که این قیمت حدود یک سوم قیمت کالای خارجی است. چین، صادرکننده اصلی لوازم ورزشی …
