در این میان، تامین گاز نیروگاهها و صنایع به یکی از موضوعات مهم مدیریت انرژی تبدیل میشود. افزایش تقاضای گرمایش در ساختمانها میتواند فشار بر شبکه گاز را بالا ببرد و تامین سوخت دیگر بخشها را دشوارتر کند. اگر گاز کافی در اختیار واحدهای دارای امکان مصرف سوخت جایگزین قرار نگیرد، استفاده از سوخت مایع برای ادامه تولید مطرح میشود؛ انتخابی که باید پیامدهای محیطزیستی آن نیز بررسی شود.
با این حال، توضیح آلودگی تهران و دیگر کلانشهرها با تکیه بر یک عامل، تصویری ناقص ارائه میدهد. نوع آلاینده، محل انتشار، جهت باد، وضعیت جغرافیایی و سهم منابع مختلف، همگی در شکلگیری شرایط آلودگی موثرند. بنابراین بررسی ارتباط مصرف سوخت و کیفیت هوا باید بر اطلاعات قابل سنجش استوار باشد، نه تعمیم شرایط یک شهر یا نیروگاه به سراسر کشور. سکون هوا؛ تشدیدکننده آلودگی، نه منشا آن
در روزهای سرد، پایداری جو و وقوع وارونگی دما میتواند اختلاط عمودی هوا را محدود کند. در چنین وضعیتی، آلایندههایی که از اگزوز خودروها، فعالیت صنایع، تجهیزات گرمایشی و دیگر منابع منتشر میشوند، فرصت کمتری برای پراکندگی پیدا میکنند. به همین دلیل، حتی ادامه انتشار در سطح معمول نیز ممکن است کیفیت هوا را نامطلوبتر کند و ضرورت اقدامات پیشگیرانه را افزایش دهد.
این تمایز اهمیت دارد؛ سکون هوا آلاینده تولید نمیکند، بلکه شرایط انباشت آن را فراهم میسازد. از اینرو انتظار برای وزش باد یا بارش، جایگزین سیاست کاهش انتشار نیست. مدیریت آلودگی باید پیش از رسیدن شاخصها به وضعیت هشدار آغاز شود و منابع قابل کنترل را هدف بگیرد؛ بهویژه منابعی که کاهش فعالیت یا اصلاح سوخت آنها در کوتاهمدت امکانپذیر است. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































