*جیمز اف. جفری پژوهشگر برجسته «فیلیپ سولوندز» در مؤسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک است. او در هفت دولت آمریکا بهعنوان افسر خدمات خارجی خدمت کرده است. از سال 2018 تا 2020 نیز نماینده ویژه آمریکا در امور سوریه و فرستاده ویژه ائتلاف جهانی مبارزه با داعش بود.
شش ماه پس از آغاز جنگ، درگیری آمریکا و اسرائیل با ایران به یک بنبست رسیده است. نه واشنگتن و نه تهران قادر نیستند به یک پیروزی روشن نظامی یا دیپلماتیک دست یابند. در عوض، دو طرف در نوعی محاصره متقابل گرفتار شدهاند؛ محاصرهای که انتقال نفت و سایر محمولهها از طریق تنگه هرمز و همچنین ورود کالا به بنادر ایران را هدف قرار داده است، بیآنکه راه آشکاری برای تغییر وضعیت موجود وجود داشته باشد. هزینههای پذیرش خواستههای طرف مقابل برای پایان دادن به این بنبست چنان بالاست و در مقابل، هزینههای خودِ بنبست به اندازه کافی پایین است که محاصره متقابل، دستکم در آینده قابل پیشبینی، به کمضررترین گزینه برای هر دو کشور، یعنی ایالات متحده و ایران، تبدیل شده است.
این وضعیت شاید برای واشنگتن ایدهآل نباشد، اما هم از شکست جلوگیری میکند و هم از تشدید درگیری. افزون بر این، گذشت زمان به سود ایالات متحده عمل میکند. هرچه محاصره طولانیتر شود، احتمالاً موقعیت تهران سریعتر از موقعیت واشنگتن تضعیف خواهد شد. آمریکا از ذخایر فراوان نفت خود برخوردار است، در حالی که تقریباً تمام صادرات نفت ایران ــ و در نتیجه بخش عمده درآمد ارزی آن ــ قطع شده است. ادامه محاصره و افزایش تدریجی فشار بر ایران میتواند تهران را در مذاکرات با آمریکا انعطافپذیرتر کند و در نهایت به مصالحهای بینجامد که برای واشنگتن قابل قبول باشد. چالش اصلی این است که اطمینان حاصل شود تهران در واکنش به بدتر شدن موقعیت خود، راه تشدید حملات و آغاز یک درگیری جدید منطقهای را انتخاب نکند؛ درگیریای که آمریکا را نیز درگیر خود سازد. …
