اکنون، در آستانه دیدار سهجانبه دونالد ترامپ، ولادیمیر پوتین و شی جینپینگ در شنژن چین، در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶، بار دیگر مسئله نسبت قدرت، امنیت و آینده نظم جهانی به کانون توجه بازگشته است. این دیدار در حاشیه اجلاس همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه برگزار میشود و موضوعاتی نظیر کنترل تسلیحات هستهای، جنگ ایران و مناسبات امنیتی قدرتهای بزرگ در دستور توجه قرار گرفتهاند. درباره ورود مسئله اوکراین به مذاکرات نیز روایتهای متفاوتی از سوی مقامهای آمریکایی و گزارشهای رسانهای منتشر شده است. بنابراین، هنوز نمیتوان درباره محتوای نهایی مذاکرات یا نتایج احتمالی آن داوری قطعی کرد. بااینحال، نفس شکلگیری چنین دیداری، پرسشی فراتر از رقابتهای ژئوپلیتیکی را مطرح میکند: اگر سه قدرت بزرگ درباره امنیت و آینده جهان گفتوگو میکنند، چه نهادی از منافع کودکانی نمایندگی میکند که قرار است دهههای آینده را در جهانی زندگی کنند که تصمیمهای امروز این رهبران میسازد؟ به باور نگارنده، اهمیت این پرسش در طرح یک خلأ بنیادین در معماری روابط بینالملل نهفته است؛ خلأیی که میتوان آن را «بحران نمایندگی بیننسلی» نامید. مسئله فقط غیبت کودکان در میز مذاکرات نیست؛ مسئله این است که ساختار حکمرانی جهانی، برای نمایندگی منافع دولتها، قدرتهای نظامی و بازیگران اقتصادی سازوکارهای متعدد و تثبیتشدهای ایجاد کرده، اما هنوز نظامی فراگیر و مؤثر برای وارد کردن منافع کودکان و نسلهای آینده به محاسبات کلان امنیتی و ژئوپلیتیکی ندارد.
از واقعگرایی قدرتمحور تا بحران امنیت انسانی …


دانلود از کافه بازار










































































