حالا اما اظهارات یک مقام مسئول در وزارت آموزش و پرورش، همین تصور را با پرسش جدی روبهرو کرده است. احمد محمودزاده، رئیس سازمان مدارس و مراکز غیردولتی و توسعه مشارکتهای مردمی گفته برخی مؤسساتی که تبلیغات آنها از صداوسیما پخش شده، مجوز آموزشوپرورش را ندارند و اساساً نباید امکان تبلیغ در رسانه ملی را داشته باشند. اگر این اظهارات مبنا قرار گیرد، ماجرا دیگر یک اختلاف اداری میان دو دستگاه نیست، پای پول خانوادهها، حقوق دانشآموزان و اعتبار رسانه ملی در میان است.
تبلیغ، فقط تبلیغ نیست
در بازار آموزش خصوصی، دیدهشدن در تلویزیون میتواند برای یک مؤسسه، اعتباری بسیار فراتر از یک آگهی معمولی ایجاد کند. بسیاری از خانوادهها تصور میکنند مجموعهای که توانسته از آنتن رسانه ملی تبلیغ شود، مجوز و صلاحیت لازم را هم دارد.محمودزاده گفته فعالیتهای آموزشی، تربیتی، پرورشی، فنیوحرفهای و تربیتبدنی برای افراد زیر ۲۰ سال، نیازمند مجوز آموزشوپرورش است. به گفته او، مؤسساتی که قصد تبلیغ سراسری در صداوسیما دارند نیز باید مجوزی دارای مهر سازمان مدارس و مراکز غیردولتی ارائه کنند و در تبلیغات استانی، مجوز ادارهکل آموزشوپرورش استان ملاک است.
به راستی اگر چنین سازوکاری وجود دارد، آگهی مؤسسهای که از نظر آموزشوپرورش مجوز ندارد چگونه به آنتن رسیده است؟ ممکن است مسئله به نقص در استعلام، اختلاف درباره نوع مجوز، انقضای اعتبار یک مجوز یا حتی برداشت متفاوت دو دستگاه از مقررات مربوط باشد. اما هرکدام از این احتمالات که درست باشد، اصل پرسش درباره مسئولیت بررسی مدارک پیش از پخش آگهی همچنان باقی است. آنتن ملی فقط یک بیلبورد اجارهای نیست. هر آنچه از آن پخش میشود، بخشی از اعتبار رسانه را هم با خود حمل میکند.
فهرستی که صداوسیما باید درباره آن توضیح دهد …
