بازار
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:
اظهارنظرها و دیدگاههای بعضی از روحانیون که درمناطق واستانها ونهادهای مختلف رسمی ومردمی دارای تریبون هستند نشانگر آن است که جمعی از این عزیزان تحلیل درست وشناخت مناسبی از مسائل ومشکلات مردم وکشور ندارند.
بدون تردید بیان این مواضع ونظرات از تریبونهای مختلف هر روز فاصله روحانیت را با اقشار مردم بخصوص نسل نوجوان وجوان ودانشگاهی بیشتر خواهد نمود وبر شان ومنزلت روحانیت اصیل و متعهد وجایگاه حوزه‌های علمیه خدشه جدی وارد می کند.
چرا باید یک روحانی از به بن بست رسیدن دیپلماسی که به تأیید همه ارکان حاکمیت رسیده است اظهار خوشبختی نماید؟! امروز دیپلماسی وتعامل وارتباط با جهان برای احقاق حقوق ملت ها،یکی از اصول بدیهی نظام حکمرانی خوب محسوب می گردد.صمیمانه برای حفظ جایگاه حوزه وروحانیت به این عزیزان توصیه می کنیم دربیان نظرات و دیدگاههای خود در ارتباط با مسائل روز ورفع مشکلات ملت ونجات کشور از شرایط فعلی، صرفا مصلحت ومنافع کلان کشور را لحاظ نموده واز منیتهای جناحی که برای مردم خسارت آفرین خواهد بود، اکیدا خودداری نمایند.در غیر اینصورت میتوانند مسئولیتهای محوله و تریبونهای رسمی در اختیار را رها کرده وبیش از این موجب ایجاد دافعه در بین اقشار مختلف مردم نسبت به خدا و دین و نظام نگردند.
****
وظیفه فرمانده، حماسه‌سرایی است، وظیفه دیپلمات، مذاکره
کیومرث اشتریان استادعلوم سیاسی دانشگاه تهران به روزنامه فرهیختگان گفته است:
گاهی در سیاست خارجی شما صبوری می‌کنید و منتظر فرصت می‌مانید؛ اما اینکه یک گروه بگوید «ما فقط اهل جنگیم و حتی اگر آنها هم صلح بخواهند ما به جنگ ادامه می‌دهیم»، رویکردی است که من آن را قبول ندارم و بعید هم می‌دانم در داخل حاکمیت طرف‌دار چندانی داشته باشد.
شاید در مجادلات سیاسی عده‌ای چنین حرف‌هایی بزنند، اما جمهوری اسلامی طی این ۴۷ سال نشان داده است که در نهایت، کار خود را با نوعی «پراگماتیسم» (عمل‌گرایی) جلو می‌برد. کمااینکه در نحوه پایان جنگ ایران و عراق یا حتی در پذیرش کلیات تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نیز ما شاهد اعمال همین پراگماتیسم نهایی از سوی حاکمیت بودیم. …
