البته «بامداد خمار» را از نظر فنی و تکنیکی اثری شاخص دانست و حتی بخشی از محتوایی که در شبکههای اجتماعی درباره این مجموعه منتشر میشود، بیشتر از آنکه حاصل یک اتفاق طبیعی باشد، به نظر میرسد با هدف وایرال شدن تولید و برجسته میشود. با این حال، گفتوگوی اخیر شاهان شکیبا با فرزانه فرنام، فارغ از این حواشی، لحظات قابل توجهی دارد؛ گفتوگویی که گاهی مشخص است برای دیده شدن طراحی شده، اما نمیتوان انکار کرد که خود مجری نیز در بخشهایی از آن، تحت تأثیر شخصیت مهمان قرار گرفته است.
چرا فرزانه فرنام اینقدر تحسین شد؟
برخی معتقدند که جذابیت فرنام فقط به چهرهاش محدود نمیشود. جنس صدا، نوع بیان و حتی نحوه تلفظ بعضی کلمات، برای بخشی از مخاطبان یادآور سینمای فارسی و چهرههای کلاسیک آن است. برخی کاربران حتی ظاهر او را با ستارههایی چون "ویوین لی" یا "ثریا اسفندیاری" مقایسه کردهاند؛ قیاسهایی که شاید اغراقآمیز باشند، اما نشان میدهند چرا تصویر او برای بخشی از مخاطبان متفاوت و آشنا به نظر میرسد.
بخش دیگری از این توجه هم به شیوه حرف زدن او برمیگردد. فرنام با مکث و تأنی صحبت میکند، در میان حرفهایش گاهی به شعر و ادبیات اشاره میکند و به نظر میرسد تلاش دارد نوعی پرنسیب شخصی را حفظ کند. همین ویژگی در کنار ظاهر و صدای متفاوتش باعث شده بخشی از مخاطبان احساس کنند با چهرهای مواجهاند که کمتر از الگوهای رایج امروز استفاده میکند.
در سینمای نسل جدید، برخی بازیگران به سراغ تیپ «دختر بانمک و کمی دستوپاچلفتی» میروند؛ الگویی که نمونههای مشابهش را میتوان در سینمای جهان و ستارههایی مثل آدری هپبورن دید. برخی دیگر نیز سراغ تیپهای تینیجری میروند؛ چیزی شبیه تصویری که امروز از زندایا میبینیم. فرنام اما فعلاً در هیچکدام از این قالبها بهطور کامل قرار نمیگیرد و شاید همین فاصله گرفتن از الگوهای آشناست که او را بیشتر به چشم آورده است. در نسلهای قبل هم نمونههایی از چنین استقلالی وجود داشت؛ مثلاً هدیه تهرانی که در دوره اوجش کمتر احساس میشد چیزی را از دیگری وام گرفته باشد. شمایل، رفتار و حتی نوع حضورش در قاب، بیشتر متعلق به خودش بود. حالا برخی مخاطبان چنین ویژگیای را در فرزانه فرنام دیدهاند و همین مسئله باعث شده توجه به او بیشتر از یک بازیگر معمولی یک سریال باشد.
اما همه شیفته فرزانه فرنام نیستند
در طرف دیگر ماجرا، بخشی از کاربران اساساً با این حجم از توجه موافق نیستند. بعضیها معتقدند چیزی که بهعنوان «صدای خاص» از آن یاد میشود، بیشتر نوعی صداسازی و تلاش آگاهانه برای متفاوت حرف زدن است. گروهی دیگر نیز به ظاهر او و از جمله عمل بینیاش اشاره کردهاند و معتقدند تصویری که از «طبیعی بودن» یا متفاوت بودن او ساخته شده، چندان با واقعیت منطبق نیست.
عدهای هم اساساً با این حجم از بزرگنمایی مشکل دارند. استدلالشان ساده است: هنوز کارنامه فرنام آنقدر گسترده نیست که بتوان او را در کنار ستارههای بزرگ سینما قرار داد. بعضی کاربران حتی با لحنی تندتر میپرسند مگر از این بازیگر چه دیدهایم که حالا در چند برنامه تلویزیونی و گفتوگو، تا این اندازه درباره شخصیت و نگاهش صحبت میشود؟
منتقدان همچنین معتقدند بخشی از این توجه، محصول همان اقتصاد جدید شبکههای اجتماعی است؛ یعنی چهرهای که قابلیت وایرال شدن دارد، مدام بیشتر دیده میشود و بیشتر دیده شدن هم به شکل عجیبی به اعتبار بیشتر منجر میشود. به تعبیر این گروه، شاید بهتر باشد اجازه بدهیم فرنام چند کار خوب در کارنامهاش ثبت کند و بعد درباره جایگاهش قضاوت کنیم.
به هر حال فرزانه فرنام فعلاً بیشتر از آنکه به واسطه تعداد آثارش مورد توجه باشد، به واسطه تصویری که از خودش ساخته و واکنشی که در مخاطب ایجاد کرده دیده میشود. عدهای این تفاوت را جذاب میدانند و عدهای آن را حاصل بزرگنمایی فضای مجازی. شاید هم واقعیت جایی میان این دو باشد. احتمالا زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد.
