آرژانتین و پرتغال، هر دو در خانه و در اولین بازی‌های بدون این دو ابرستاره تاریخ فوتبال، باختند. آرژانتینی‌ها اصلا به خودشان زحمت ندادند ورزشگاه لا بومبونرا در بوئنوس آیرس را پر کنند. ورزشگاه خانگی بوکاجونیورز کمتر پیش آمده بود این همه خالی باشد. سکوهای خالی، بیش از نتیجه شکست ۲ بر یک مقابل اروگوئه به چشم آمد.
پرتغال هم که صعود خودش را قطعی کرده بود، در خانه به دانمارک باخت؛ آن هم با چه نتیجه‌ای؟ ۴بر یک که کم‌سابقه بود. پرتغال برای اولین بار در ۱۶ سال گذشته در یک بازی خانگی ۴ گل دریافت کرد. آخرین بار سپتامبر ۲۰۱۰ مقابل قبرس بود که بازی با نتیجه ۴-۴ به پایان رسید. کریستیانو رونالدو در هیچ‌کدوم از این دو بازی حضور نداشت. پرتغال از سال ۱۹۸۳، زمانی که مقابل برزیل قرار گرفت، در هیچ بازی خانگی با اختلاف ۴ گل عقب نیفتاده بود. بزرگ‌ترین شکست تاریخ این تیم در بازی‌های رسمی خانگی طی ۱۰۵ سال گذشته محسوب می‌شود.
پرتغالی‌های ناسپاس به زعم خودشان به اسطوره این کشور ادای دین و احترام کردند و با پیراهن شماره ۷ به میدان آمدند. قرار بود داور در دقیقه ۷ سوت بزند و بازی را برای یک دقیقه به احترام کریستیانو متوقف کند که حتی این اتفاق هم نیفتاد و صرفا هواداران روی سکوها اقدام به تشویق رونالدو کردند. حتی یک عده از هواداران همزمان داشتند رونالدو را هو می‌کردند و سوت می‌زدند. دریای ناسپاسی پرتغالی‌ها ساحل ندارد!
آری، مشکل پرتغال رونالدو بود. اگر رونالدو نبود، کسی به آنها توجهی نمی‌کرد و توقعی نداشت و پرتغالی‌ها می‌توانستند گاهی شگفتی‌ساز شوند!
همین مراسم سمبل‌کردنی هم حاشیه‌هایی داشت؛ از جمله اینکه ژائو نوس حاضر نشده بود پیراهن رونالدو را بر تن کند و به همین دلیل از ترکیب اولیه کنار رفت. اصلا چرا نباید تردید کنیم که بازیکنان پرتغال از عمد باختند تا در شب تجلیل از رونالدو، بردی وجود نداشته باشد تا به او تقدیم شود؟ هر کدام از این پرمدعاها تصور می‌کردند زیر سایه رونالدو نادیده گرفته شده‌اند و اگر او نبود، هر یک چند توپ طلا می‌گرفتند. نه‌خیر بی‌معرفت‌ها! اگر رونالدو نبود، هیچ‌کس شماها را نمی‌شناخت و استعدادیاب نمی‌فرستاد دنبال‌تان برای کشف! …
دانلود از کافه بازار
