این خودرو نخستین بار در شماره اول مجله «مگنتو» معرفی شد. بخش مهمی از داستان آن به موتوری ۱۴.۵ لیتری مربوط میشود که توان تولید ۲۵۰ اسببخار در دور موتور ۲۱۶۰ دور بر دقیقه را دارد.
این موتور از نظر ابعاد و قدرت، رقیبی برای فیات معروف «بیست تورین» به شمار میرفت؛ خودرویی که به موتور بسیار بزرگ خود شهرت داشت.
آغاز داستان با رولان گاروس
داستان این پیشرانه به خلبان فرانسوی رولان گاروس بازمیگردد. او در سال ۱۹۱۳ با یک هواپیمای تکموتوره موران-سولنیه، نخستین پرواز بدون توقف بر فراز دریای مدیترانه را انجام داد.
گاروس از طریق مالکیت یک بوگاتی Type 18 مدل ۱۹۱۳ با اتوره بوگاتی آشنا شده بود. این خودرو به موتور چهارسیلندر پنج لیتری مجهز بود که نیروی آن از طریق دو زنجیر قدرتمند به چرخهای عقب منتقل میشد.
پس از موفقیت پرواز بر فراز مدیترانه، گاروس به اتوره بوگاتی گفت که قصد دارد پرواز بر فراز اقیانوس اطلس را نیز انجام دهد. بوگاتی از این ایده استقبال کرد و این دو تلاش کردند مشکلات فنی آن را برطرف کنند؛ گاروس روی هواپیما و بوگاتی روی موتور کار میکرد.
با آغاز جنگ جهانی اول، این پروژه متوقف شد. گاروس نیز در ۵ اکتبر ۱۹۱۸، تنها یک روز پیش از ۳۰ سالگی، سرنگون شد و جان باخت.
تولد موتور آویو ۸C
در سال ۱۹۱۵، اتوره بوگاتی با ستوان آرماند دو گرامون، دوک دو گیش، آشنا شد. او در آن زمان به بخش فنی هوانوردی دولت فرانسه، موسوم به STAé، پیوسته بود.
بوگاتی به آزمایشگاهی در پاریس دعوت شد و در آنجا با کمک گاروس، طراحی یک موتور هشتسیلندر را آغاز کرد. این موتور از اتصال دو بلوک چهارسیلندر بزرگشده از موتورهای پنج لیتری سبک Type 18 شکل گرفت.
این پروژه نخستین تجربه بوگاتی در ساخت یک موتور هشتسیلندر خطی با میلسوپاپ بالاسری بود. موتور جدید دارای قطر سیلندر ۱۲۰ میلیمتر و کورس ۱۶۰ میلیمتر بود و حجم آن به ۱۴.۵ لیتر میرسید. …
