تاوان قاچاق بنزین را چرا مردم باید با صف و سرگردانی بدهند؟ / به جای مهار قاچاقچیان، دست روی کارت سوخت مردم گذاشتند!

این اعداد، ضرورت شفافیت در توزیع سوخت را نشان می دهد؛ اما پرسش اینجاست که آیا برای رسیدن به این هدف، محدود کردن دسترسی مردم به کارت اضطراری تنها راه ممکن است؟ و مهم تر از آن، آیا پیش از اجرای طرح، همه شرایطی که ممکن است یک راننده را به استفاده از کارت جایگاه نیازمند کند، در نظر گرفته شده است؟

مسئله فقط راننده ای نیست که کارت سوخت شخصی خود را همراه ندارد. مسافری را تصور کنید که از استان دیگری وارد یکی از مناطق مشمول طرح می شود؛ کارمندی که هر روز از شهر یا روستای محل سکونتش تا محل کار رفت و آمد می کند؛ راننده ای که به دلیل پیمایش بالا، سهمیه ماهانه اش در نیمه دوم ماه به پایان می رسد؛ یا فردی که کارت سوختش گم شده و هنوز کارت المثنی به دستش نرسیده است. اینها موقعیت های غیرعادی و دور از انتظار نیستند؛ اتفاقاتی هستند که در زندگی روزمره رانندگان رخ می دهند.

دولت برای هر کدام از این وضعیت ها چه راهکاری دارد؟ آیا راننده می تواند در هر جایگاه و در هر ساعت از شبانه روز سوخت مورد نیازش را دریافت کند یا باید پیش از حرکت، دنبال جایگاه مشخص، دستورالعمل محلی و مسیر اداری خاصی بگردد؟ راهکارهای ویژه روی کاغذ؛ دسترسی واقعی در جایگاه ها چگونه است؟

مدیرعامل شرکت ملی پخش در نشست خبری از تدوین شیوه نامه برای مسافران، خودروهای عبوری، خودروهای امدادی و برخی مصارف خاص در استان های مشمول خبر داده است. همچنین اعلام شده برای رانندگان فعال در سکوهای اینترنتی مانند اسنپ و تپسی، بر اساس پیمایش ماهانه سهمیه با نرخ سوم در نظر گرفته می شود. …