در حالی که ترامپ بر آتشِ جهانی شعله‌ور می‌دمد، آیا دیپلماسی می‌تواند مجدداً کنترل اوضاع را به دست گیرد؟

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از شفقنا، نمی‌توان یک مجموعه از درگیری‌ها را بدون پیوند دادن آن به مجموعه‌ای دیگر درک کرد. همین وابستگی متقابل است که هر بحران را تا این اندازه مسری، چندلایه و حل‌وفصل آن را دشوار کرده است؛ وضعیتی که جهان را به زندگی در شرایطی شبیه به گرفتار شدن در یک زودپز تحت فشار، در آستانه انفجار، واداشته است.

به نظر می‌رسد هر شب جهان به پایین‌ترین نقطه ممکن از نظر بحران و فروپاشی می‌رسد، اما صبح روز بعد، با شنیدن صدای ضربه‌هایی از زیر پای خود بیدار می‌شود؛ گویی حتی در زیر این کفِ به‌ظاهر نهایی نیز سطحی پایین‌تر برای سقوط وجود دارد.

در این عصر بزرگِ فقدان همکاری و بی‌قانونی، این ضرورت که پیش از پرداختن به یک بحران، ابتدا بحران دیگری حل‌وفصل شود، به فلج‌شدگی جمعی منجر شده است؛ به‌ویژه آنکه قدرت پیشرو جهان نیز به‌کلی از رهبری روشن و مشخص برخوردار نیست.

وزیر امور خارجه هند، سوبرامانیام جایشانکار، در سخنانی که این هفته ایراد کرد، گفت: تجزیه‌ناپذیری و به‌هم‌پیوستگی موجودیت ما، تمام جنبه‌های فعالیت انسانی را دربر گرفته و با پیشرفت جهانی‌شدن، عمیق‌تر نیز شده است. واقعیت امروز این است که جنگ در هر نقطه‌ای از جهان، صلح را در همه‌جا تهدید می‌کند.

تام باراک، نماینده دونالد ترامپ در امور ترکیه و مشاور ارشد گسترده‌تر رئیس‌جمهور آمریکا در امور خاورمیانه، هفته گذشته در اظهاراتی در دوحه، به همین پیوندها اشاره کرد. او اذعان داشت جنگ علیه ایران که رئیس‌جمهور آمریکا و اسرائیل در اواخر فوریه آغاز کردند، پیامدهایی غیرمنتظره به همراه داشته و «آتش‌های اردوگاهی را به آتش‌سوزی‌های گسترده جنگلی» تبدیل کرده است.

او خاورمیانه را به یک مکعب روبیک تشبیه کرد؛ معمایی که در آن یک حرکت به‌ظاهر ساده می‌تواند ناخواسته بر کل تصویر تأثیر بگذارد. باراک گفت: وقتی در این منطقه چیزی را تغییر می‌دهید، آنچه شاهدش بوده‌ایم این است که همه‌چیز پس از آن تغییر می‌کند. این پیامدهای ناخواسته و سرعت زنجیره‌ای تحولاتی که در حال وقوع است، غیرمنتظره بوده‌اند. …