بازار
ساکس با اشاره به دیدگاه مورگنتا درباره رقابت برای کسب قدرت در سیاست بین‌الملل، یادآور می‌شود که واقع‌گرایی صرفاً بر افزایش قدرت تأکید ندارد، بلکه مهار آن از طریق ملاحظات اخلاقی را نیز ضروری می‌داند. از نگاه او، دولت ترامپ قدرت سیاسی را با اجبار و وادار کردن دیگران به اطاعت اشتباه گرفته است؛ در حالی که قدرت واقعی در توانایی اقناع و جلب همراهی دیگران شکل می‌گیرد.
وقتی تهدید جای دیپلماسی را می‌گیرد
ساکس برای تبیین رویکرد دولت ترامپ به مناسبات بین‌المللی، به اظهارات استیون میلر، از چهره‌های نزدیک به رئیس‌جمهور آمریکا، استناد می‌کند. میلر در ژانویه ۲۰۲۶، با تأکید بر آنچه «قوانین آهنین جهان» می‌نامید، قدرت برتر و توسل به زور را از عوامل تعیین‌کننده در روابط میان کشورها معرفی کرده بود.
او در گفت‌وگو با شبکه سی‌ان‌ان و در پاسخ به پرسشی درباره سیاست واشنگتن در قبال ونزوئلا اظهار کرد که مناسبات جهانی، برخلاف آنچه در مباحث دیپلماتیک مطرح می‌شود، در نهایت بر پایه قدرت و زور شکل می‌گیرد. میلر این منطق را قواعدی دیرینه دانست که از آغاز تاریخ بر روابط بین‌الملل حاکم بوده‌اند.
میلر همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا آمریکا عملا ونزوئلا را اداره می‌کند، این ادعا را تایید کرد و برای توضیح آن به حضور نیروهای نظامی آمریکا در خارج از این کشور، تعیین شرایط از سوی واشنگتن و اعمال محاصره نفتی ونزوئلا اشاره کرد.
اما از نگاه ساکس، این اظهارات بازتاب رویکردی است که برتری نظامی و اقتصادی را مبنای اعمال اراده بر دیگر کشورها قرار می‌دهد؛ رویکردی که با برداشت مورگنتا از قدرت سیاسی، مبتنی بر نفوذ، اقناع و محدودیت‌های اخلاقی، تفاوت اساسی دارد.
قدرت بدون مهار، عامل تضعیف دولت‌ها …
