صنعت نفت از منطق «حداقل ذخیره، حداکثر کارآیی» وارد دوران «احتیاط» شده؛ ذخایر جهانی رو به کاهش است و غول‌های نفتی برای مسیرهای جایگزین هرمز رقابت می‌کنند؛ اما بر سر تقسیم هزینه اجماعی نیست. آیا جهان پیش از اتمام ذخایر، زمان کافی برای تکمیل این مسیرها دارد؟
حمید ملازاده| جمله پاتریک پویان، مدیرعامل توتال‌انرژیز، شاید بهترین خلاصه در مورد شرایط امروز بازار نفت باشد: بزرگ‌ترین درس این بحران این است که تولید به‌تنهایی کافی نیست؛ باید به تنوع مسیرهای انتقال هم فکر کرد. صنعت نفت که برای دهه‌ها بر اساس منطق «تحویل به‌موقع» اداره می‌شد-یعنی تکیه بر کمترین ذخیره ممکن و اعتماد به در دسترس‌بودن همیشگی مسیرهای صادراتی- اکنون رسما وارد دوران «احتیاط» شده است؛ یعنی باید از پیش، برای بحران‌های احتمالی آینده نیز آماده باشد.
منطق قدیم بازار نفت بر این فرض بنا شده بود که مسیرهای صادراتی محدود و متمرکز -عمدتا از خلیج‌فارس و دریای سرخ- همیشه در دسترس خواهند بود؛ فرضی که حملات هفت‌ماهه به کشتیرانی در تنگه‌های هرمز و باب‌المندب، آن را به‌طور کامل از بین برده است. اما این تغییر نگرش استراتژیک، همزمان با یک هشدار به‌مراتب عاجل‌تر از زبان امین ناصر، مدیرعامل‌آرامکو، شنیده می‌شود: کمتر از ۶میلیارد بشکه ذخایر تجاری قابل‌دسترس در جهان باقی مانده و بخش عمده همین رقم نیز عملا قابل‌استفاده نیست. به بیان ساده‌تر، درست در لحظه‌ای که صنعت نفت تصمیم گرفته برای بحران بعدی زیرساخت بسازد، ذخایر موجود برای عبور از بحران امروز نیز رو به اتمام است.
چه‌کسی باید سرمایه‌گذاری‌کند؟
رقابت برای ساخت مسیرهای جایگزین، اکنون به میدانی برای آرایش جدید قدرت میان شرکت‌های بزرگ نفتی بدل شده است. توتال‌انرژیز، صریح‌ترین و متعهدترین بازیگر این میدان است؛ پویان مشارکت در خط‌لوله عراق-سوریه و دوبرابر کردن ظرفیت خط انتقال به بندر فجیره امارات را -که تنگه هرمز را دور می‌زند- ضروری می‌داند و می‌گوید: «برای من بدیهی است که باید در این زیرساخت مشارکت کنم». …
دانلود از کافه بازار
