بازار
این نشست که دوازدهمین برنامه از سلسله نشست‌های «روزهای ایران‌شناسی» بود، با تلاوت آیاتی از قرآن کریم و سپس پخش سرود ملی ایران و هند آغاز شد و در ادامه، پس از خواندن ابیاتی چند از طالب آملی مجری با اشاره به این بیت‌ها، افزود که فارسی در هند تنها یک زبان شعر و ادب نبوده، بلکه زبان دانش، حکمت، تاریخ، سیاست، عرفان و معرفت و آینه‌ای بوده است که در آن، جان و جهان مردمان آن سرزمین بازتاب یافته است. زبان فارسی در هند به مهمانی نرفته بود که پس از چندی بار سفر ببندد؛ بلکه خانه کرد، ریشه دوانید و چنان با فرهنگ و خاطره تاریخی آن دیار درآمیخت که آثار آن را می‌توان در دیوار شاعران، دفتر دبیران، تذکره‌ها، تاریخ‌نامه‌ها، کتیبه‌ها و نسخه‌های خطی آن دیار بازجست. وی سپس از قهرمان سلیمانی به عنوان نخستین سخنران دعوت کرد.
سرشت و کارکرد زبان فارسی در هند
قهرمان سلیمانی در سخنان خود نخست به دو تصویر متمایز از هند در ادبیات فارسی پرداخت و با طرح چشم‌انداز تاریخی حضور هند در ادب فارسی، به تحلیل دو دوره کاملاً متمایز پرداخت: تصویر نخست (عصر اسطوره‌ها تا حمله محمود غزنوی) این دوره که به گفته سلیمانی متن تیپیکال و نماینده آن «شاهنامه فردوسی» است، تصویری بسیار روشن، الهام‌بخش، خردمندانه و خلاق از هند ارائه می‌دهد. در شاهنامه، هند نمونه تمام‌عیار حکمت، خردمندی، ملت برگزیده و رفیقی قابل اعتنا و کنشگری فرهنگی مؤثر است. حتی در داستان آوردن شطرنج و نرد که نمونه‌ای از منازعه ایران و هند است، زبان منازعه نه با شمشیر، بلکه با هوشمندی، فهم فلسفی و رویکرد خردمندانه رقم می‌خورد. …
