نورپردازی زمستانی؛ فراتر از روشن‌کردن خیابان‌ها

به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، با کوتاه‌شدن روزها، میدان‌ها، پارک‌ها و خیابان‌های شهرهای شمالی بخش بزرگی از زندگی روزمره خود را در تاریکی می‌گذرانند. نورپردازی مناسب این وضعیت را به فرصتی برای بازگشت مردم به فضای عمومی تبدیل می‌کنند. نورپردازی هنری با روشنایی متعارف معابر تفاوت دارد. روشنایی خیابان برای دیدن مسیر و استفاده روزمره از شهر طراحی می‌شود، اما جشنواره‌های نور، ادراک مردم از محیط را تغییر می‌دهند: یک بنای آشنا با تصویر متحرک معنای تازه‌ای پیدا می‌کند، یک میدان به فضای بازی جمعی تبدیل می‌شود و تاسیسات صنعتی می‌توانند نقش یک نشانه فرهنگی را بر عهده بگیرند. این مداخله‌ها می‌توانند علاوه بر نماهای ساختمانی، پارک‌ها، اسکله‌ها، جرثقیل‌ها، کتابخانه‌ها و فضاهای کمترشناخته‌شده را نیز در بر گیرند.

ویژگی مهم این رویدادها، استفاده از سازه‌ها و المان‌های موجود است. به‌جای ساخت سالن یا مجموعه‌ای مستقل، آثار در مسیرهای روزمره مردم قرار می‌گیرند و تجربه هنری با پیاده‌روی، رفت‌وآمد و ملاقات‌های اجتماعی پیوند می‌خورد. رایگان ‌بودن برنامه‌ها امکان رویارویی با هنر را برای گروه‌هایی فراهم می‌کند که همچون بازدیدکننده موزه یا گالری نیستند. در چنین الگویی فضای عمومی هم‌زمان محل نمایش و بخشی از اثر هنری است.

کیفیت این رویدادها به افزایش بی‌حد روشنایی وابسته نیست. برگزارکنندگان جشنواره کپنهاگ احترام به تاریکی و تعادل میان عملکرد، زیبایی و پایداری را جزو اصول طراحی معرفی کرده‌اند. از این منظر نورپردازی زمانی ارزش شهری پیدا می‌کند که زمان، مکان و شدت حضور آن هدفمند باشد و تجربه‌ای متفاوت ایجاد کند؛ نه اینکه تمام شهر را برای ساعت‌های نامحدود روشن نگه دارد.

برنامه‌ریزی شب‌های بلند نیازمند توجه هم‌زمان به کیفیت هنری، دسترسی عمومی، زمان‌بندی و ویژگی‌های مکان است. نورپردازی‌ها و جشنواره‌های موفق قرار نیست زمستان را شبیه تابستان کند یا تاریکی را به‌کلی از بین ببرد، بلکه می‌تواند به مردم دلیلی برای بیرون‌آمدن، مکث‌کردن و دیدن دوباره شهر بدهد.

هلسینکی؛ تبدیل تاریکی ژانویه به یک نمایشگاه عمومی …