آمار این مسابقه در پایان بازی، خجالت محض برای ما بود. آنها که بازی را دیدند از این نمایش سرافکنده شدند. تیمی که حتی نمیتوانست دو پاس ردو بدل کند و هیچ برنامهای در دفاع و حمله نداشت. چرا که اصلا زمانی برای تمرین نداشت! بازیکنانی که در زمانهای مختلف خود را به اردو معرفی کرده و هیچ فرصتی برای هماهنگی با یکدیگر و عادت به شرایط محیطی ژاپن نداشتند. آنها که ستاره های تیم خود بودند اما با این نمایش، بار دیگر ثابت کردند در فوتبال، تیم مهم است نه اسم بازیکن!
آمار خود گویای همه چیز بود. برتری عجیب کره شمالی بر ما، در حالی که گل اول را ما زده بودیم. کره شمالی که شبیهترین کشور در دنیا به ماست؛ اگر کشور ما در دهه اخیر تحت تحریمهای بینالمللی بسیاری امکانات را نداشته و ندارد، کره شمالی برای نیمقرن این تحریمها را به چشم میبیند و مثل خود ما فقط چین را به عنوان دوست کنارش دارد! کره شمالی مثل خود ما امکان ارتباط با دنیا در هر زمینه و تخصصی را نداشته ولی چه از نظر وسعت و جمعیت و چه از نظر پتانسیل و استعداد، به مراتب در سطح پایینتری نسبت به کشور ما قرار دارد. کره شمالی که هیچکدام از افتخارات و پیشینه و اعتبار فوتبال و ورزش ما را ندارد اما میآید و به بهترینهای لیگ ما ۴ گل میزند!
آمار برتری عجیب کره برابر ما به اندازه تماشای ۱۰ دقیقه آخر زجرآور نبود. آنجا که کرهایها به راحتی توپ را روی دروازه ما میآوردند و به جای زدن گل بعدی، نه برای مسخره کردن ما، بلکه چون مثل ما بازی تدارکاتی نداشتند از فرصت این دقایق استفاده و خود را برای دور بعد آماده می کردند! آنها دوباره آن را به دروازهبان خود برمیگرداندند و قدرت مالکیت توپ را به رخ ما کشیدند. …
