بازار
روزنامه شرق
داستان، جانبازی ۱۰ کودک است؛ کودکان ۱۰ تا ۱۳ سال که از نهم اسفند در جریان جنگ ۴۰ روزه موشک به خانه یا نزدیک خانه، در خیابان و ورزشگاه بر سرشان بارید؛ تکه‌تکه شد و به بدن کوچک و نحیفشان اصابت کرد. به صورتشان خورد و چشم‌ها را نابینا و گوش‌ها را ناشنوا کرد، به سر خورد و مغزشان را مصدوم کرد، به روده و معده و مثانه و کلیه خورد و از کار انداختشان. به رحم و ریه خورد و زمین‌گیرشان کرد، به پا خورد و معلولشان کرد.
این ۱۰ نفر که در ماه‌های گذشته کم‌و‌بیش روایت‌هایی از آنها در رسانه‌ها منتشر شده، وضعیت خوبی ندارند؛ نه جسمی و نه روحی. تعداد کمی از آنها به مدرسه رفته‌اند، مثل آنیتا. اما خیلی‌های دیگر مثل معصومه که در بیمارستان بستری است یا امیرمحمد و میرسالار، با پای باندپیچی‌شده و وصله‌پینه‌شده با ابزار پزشکی، در گوشه اتاق چشم‌انتظار کسی یا خبری هستند، یا مثل نازنین‌زهرا که ترس از مدرسه‌رفتن دارد و کیانا که منتظر ویزیت دکتر نشسته تا برایش نوبت عمل بعدی را مشخص کند.
در این گزارش جز در یک مورد، با خود کودکان صحبت مستقیمی نشد؛ دلیل هم جلوگیری از یادآوری دوباره سانحه بود.
این ۱۰ کودک از مرگ نجات یافتند، اما جنگ هنوز در بدن‌های مجروح، خاطرات هراس‌آور و کودکی ازدست‌رفته شان ادامه دارد
جنگ در تن کودکان جانباز ادامه دارد
صورت «نازنین‌زهرا حیدری»، آسیب زیادی دیده، کاسه چشم چپش خرد شده و پروتز دارد. انگشت اشاره دست «سارا لاله‌باغ» قطع شده، تاندون پای راستش چسبیده و طول پایش را کوتاه کرده و وقتی راه می‌رود، لنگ می‌زند.
ترکش به پهلو و شکم «معصومه زارعی» خورده؛ ریه‌ها، معده و روده بزرگ زخم شده.
گوش چپ «سارا نورالدینی» دیگر مثل قبل شنوایی ندارد، ترکش‌های انفجار به صورتش خورده و ناشنوایش کرده.
«کیانا کریمی»، از ناحیه مثانه و کلیه آسیب دیده و نمی‌تواند تکان بخورد. شکمش درد می‌کند و پهلویش می‌سوزد.
عصب‌های پای راست «امیرمحمد فروزان» قطع شده. به‌تازگی عمل پیوند عصب انجام داده و نتیجه مشخص نیست. زانو به پایین، عضله ندارد. شانه راستش ترکش خورده، زیر زانو و ساق پایش هنوز ترکش دارد. …
