وقتی سفرهی مردم هر روز کوچکتر میشود، قیمتِ اقلام پایهای از دسترس بسیاری از خانوادهها خارج میگردد و تورم مانند پتکی بر سرِ معیشت فرود میآید، شنیدن این جمله از زبان وزیر اقتصاد که «بهمحض افزایش منابع، مقدار و گسترهٔ کالابرگ بیشتر میشود»، برای بسیاری از شهروندان تلخ و توهینآمیز است.
مسئله فقط سرِ میزانِ ریالیِ کالابرگ نیست؛ مسئله ادبیات و نگاهِ حاکم بر تصمیمگیری اقتصادی است. مگر قرار است به مردم «صدقه» داده شود که مبلغ و گستره آن منوط به این باشد که در خزانه یا منابع چقدر پول اضافه بیاید؟ شهروندانِ این کشور، طلبکارِ ثبات اقتصادی، مدیریت درست منابع و حفظ ارزش پول ملی هستند؛ آنها منتظرِ دستدراز کردن به سمتِ بستههای حمایتیِ قطرهچکانی نیستند، بلکه حق دارند زندگی و معیشتشان در شرایط عادی و با دستمزد و درآمد واقعیشان اداره شود.
تحمیلِ سیاستهای تورمی، ناترازیها و گرانیهای زنجیرهای به مردم و سپس وعدهی مشروط برای افزایش کالابرگ، شبیه به این است که ابتدا دستِ کسی را ببندند و بعد بگویند «اگر منابع برسد، کمی نان خشک به او میدهیم». در شرایطی که فشار اقتصادی به لایههای گستردهای از جامعه رسیده، پاسخگویی به این وضعیت نیازمند برنامهریزی دقیق، مهار تورم، شفافیت مالی و شجاعت اجرایی است؛ نه وعدههای مبهم و منوط به آیندهای نامعلوم.
آقای وزیر! اگر ابزار، توان یا ارادهی لازم برای ساماندهی وضعیت اقتصادی و صیانت از معیشت مردم وجود ندارد، چسبیدن به صندلی و تکرار … …


دانلود از کافه بازار





























































































































































