تثبیت اقتصادها در بحران

به گفته کوکرین، دست‌کم «ده‌ها گزینه شایسته» برای تقسیم جایزه این حوزه وجود داشت. او می‌گوید: «دوست نداشتم جای کمیته نوبل باشم و باید تصمیم می‌گرفتم کدام دو یا سه نفر را برگزینم»، اما «هال و وودفورد در فهرست هر کسی در صدر بودند.» وودفورد در گفت‌وگوی تلفنی همزمان با اعلام جایزه گفت از این خبر «بسیار شادمان» است. او افزود نظریه‌اش صرفا برای هدایت سیاستگذاری طراحی نشده، بلکه قرار بوده به دولت‌ها کمک کند دلیل مداخلات اقتصادی خود را برای مردم توضیح دهند؛ یعنی «با مردم درباره چرایی اقداماتی که انجام می‌شود صحبت کنند.»

کمیته نوبل می‌گوید: «مجموع دستاوردهای‌ هال و وودفورد بنیانی تازه برای نظریه نوسانات کلان اقتصادی فراهم می‌کند و درک ما را از منشأ و سازوکارهای انتشار رکودها و رونق‌ها عمیق‌تر می‌سازد.»  بازگشت کینز

 کار این دو برنده که جایزه ۱۲‌میلیون کرون سوئدی (حدود ۱.۲میلیون دلار) را میان خود تقسیم می‌کنند، بر ایده‌های جان مینارد کینز، اقتصاددان بریتانیایی قرن بیستم، استوار است. کینز استدلال می‌کرد دولت‌ها در دوران بی‌ثباتی اقتصادی باید در مقیاسی گسترده مداخله کنند تا از وقوع بحران‌هایی مانند رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ و بیکاری گسترده جلوگیری شود. او در آثاری مانند «چگونه هزینه جنگ را بپردازیم» (مک‌میلان، ۱۹۴۰)، که اندکی پس از اعلام جنگ بریتانیا علیه آلمان نازی منتشر شد، معتقد بود نیروهای بازار به‌تنهایی چابکی کافی برای واکنش به چنین بحران‌هایی را به اقتصاد نمی‌دهند.

ایده‌های کینز از اواسط قرن بیستم به بعد بسیار اثرگذار شد و تا همین اواخر نیز کاربرد داشت؛ از جمله در همه‌گیری کووید-۱۹ که دولت‌ها در سراسر جهان برای حفظ نیروی کار بنگاه‌ها در دوران قرنطینه به آنها کمک مالی کردند. با این حال، این ایده‌ها نتوانستند از چرخه‌های پرنوسان رونق و رکود جلوگیری کنند؛ چنان‌که در بحران نفتی دهه ۱۹۷۰ و بحران مالی ۲۰۰۸ دیده شد. اثر‌ هال و وودفورد …