ابوریحان محمد بن احمد بیرونی یکی از برجستهترین دانشمندان ایرانی در دوران شکوفایی علمی جهان اسلام بود؛ اندیشمندی که دامنه مطالعاتش از ریاضیات و نجوم تا جغرافیا، تاریخ، داروشناسی و شناخت فرهنگها گسترده شد. ۱۳ شهریور در تقویم رسمی ایران به نام بزرگداشت این دانشمند نامدار ثبت شده است. از خوارزم تا قلههای دانش
بیرونی در خوارزم چشم به جهان گشود و از همان سالهای جوانی به فراگیری علوم مختلف پرداخت. او در ریاضیات و نجوم نزد ابونصر منصور بن علی عراق دانش آموخت و خیلی زود به عنوان پژوهشگری دقیق و کنجکاو شناخته شد.
سفرهای علمی نیز بخش مهمی از زندگی او بود. بیرونی مدتی در جرجان اقامت داشت و در همین دوره کتاب ارزشمند «آثارالباقیه عن القرون الخالیه» را تألیف کرد؛ اثری که در آن به گاهشماری و تاریخ ملتها و تمدنهای مختلف پرداخته است. گفتوگو با ابنسینا و پژوهش در هند
از بخشهای درخشان زندگی علمی بیرونی، مکاتبات او با ابوعلی سینا درباره مسائل فلسفی و طبیعی بود. این مکاتبات نشاندهنده فضای جدی مباحث علمی میان دانشمندان آن دوران است.
بیرونی بعدها در جریان سفرهایش به هند، زبان سانسکریت آموخت و به مطالعه مستقیم فرهنگ، ادیان، آداب و دانش هندی پرداخت. حاصل این مطالعات کتاب «تحقیق ماللهند» بود؛ اثری که از منابع مهم شناخت هند در دوره خود به شمار میرود. دانشمندی فراتر از یک تخصص
ابوریحان تنها یک ریاضیدان یا ستارهشناس نبود. او در جغرافیای ریاضی، اندازهگیری، کانیشناسی، داروشناسی، تاریخ و گاهشماری نیز پژوهشهای … …
