ترجمه غلط TOD در تهران

راضیه احقاقی:  تمدن‌ها از دیرباز در کنار منابع آب و مسیرهای ارتباطی شکل گرفته‌اند؛ چنان‌که توسعه اصفهان با زاینده‌رود و رشد زاهدان با ورود راه‌آهن در سال ۱۲۹۹ پیوند خورده است. امروز نیز دسترسی و ارتباطات در قالب رویکرد توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل همگانی (TOD) از عوامل مهم شکل‌دهنده شهرها به شمار می‌روند. با این حال، اجرای این رویکرد در تهران با دو انحراف اساسی روبه‌روست؛ جایگزین‌شدن مفهوم توسعه با اعطای تراکم مازاد و بی‌توجهی به ظرفیت جمعیت‌پذیری شهر بر اساس منابع پایدار آب. توسعه حمل‌ونقل عمومی ضرورتی انکارناپذیر است، اما نباید محدودیت منابع آبی و ظرفیت‌های زیستی تهران را نادیده گرفت. بنابراین، اجرای TOD باید متناسب با توان زیرساختی و ظرفیت واقعی جمعیت‌پذیری شهر باشد، نه آنکه به ابزاری برای افزایش تراکم ساختمانی و درآمدزایی مدیریت شهری برای اداره شهر تبدیل شود.

تهران دارای ۱۶۴ایستگاه مترو است، با وجود این، حدود دو سوم محلات این شهر فاقد ایستگاه مترو هستند و ۸۰درصد شهروندان، حتی درصورتی‌که ایستگاه مترو به محله آنها رسیده باشد، دسترسی مناسبی به ایستگاه ندارند. در چنین شرایطی مدیریت شهری درصدد برآمده تا در قالب رویکرد توسعه شهری مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی، آینده بارگذاری جمعیتی در پایتخت را حول ایستگاه‌ها و خطوط احداث نشده مترو شکل دهد. منتقدان بر این باورند که سرعت نور در توسعه جمعیتی و ساخت‌وساز و سرعت لاک‌پشتی در احداث خطوط مترو باعث می‌شود که این توسعه‌ها نیز گرفتار خودرومحوری شوند و تا زمانی که تضمینی برای احداث و تکمیل خطوط جدید وجود نداشته باشد، اعطای تراکم و جذب جمعیت به مناطقی که قرار است روزی در آن حمل‌ونقل عمومی انبوه‌بر ایجاد شود، امری نادرست است که به افزایش ترافیک پایتخت با جذب جمعیت جدید و الزام آنها به استفاده از خودروی شخصی به دلیل نقص در سیستم حمل‌ونقل عمومی می‌انجامد. در عین حال همچنان طرح جامع و تفصیلی تهران و طرح جامع حمل‌ونقل شهر تهران به شکل مجزا و دوپاره تدوین می‌شود و همین موضوع توسعه حمل‌ونقل محور شهر را دچار خلل می‌کند. …